บทที่ 486 นักบำเพ็ญกระบี่ปรากฏ

"พี่เหยียน ดูเหมือนท่านยังไม่ได้บอกข้าถึงสาเหตุโดยตรงที่ศิษย์สำนักลับกระบี่มีน้อยเบาบาง เป็นเพราะวิถีของนักบำเพ็ญกระบี่บำเพ็ญยากเกินไปจริง หรือเป็นเพราะผู้ที่มีพรสวรรค์ด้านนักบำเพ็ญกระบี่หายากเกินไป" หวังอวี่ก็ตกใจกับจำนวนศิษย์สืบทอดอันมากมายของวังธาราครามอยู่บ้าง แต่ก็ยังถามอย่างไม่เข้าใจ

"สหายร่วมวิถีหวัง ข้ากล่าวได้เพียงว่า การมีพรสวรรค์ด้านนักบำเพ็ญกระบี่เป็นเพียงเงื่อนไขพื้นฐานในการเข้าร่วมสำนักลับกระบี่ หากอยากเป็นศิษย์สำนักลับกระบี่ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องเป็นคนบ้าเสียก่อน และหากอยากเป็นนักบำเพ็ญกระบี่ตัวจริงของสำนักลับกระบี่ เช่นนั้นก็ต้องเป็นคนบ้าในหมู่คนบ้า" เหยียนหลิงเซี่ยงได้ยินเช่นนั้น ก็ไม่รู้ว่านึกถึงเรื่องน่ากลัวอะไรขึ้นมา ตอบอย่างช้า ๆ

"พี่เหยียน คำพูดนี้เกินจริงไปบ้างหรือเปล่า" สีหน้าหวังอวี่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

"เหอ ๆ ท่านเคยได้ยินหรือไม่ว่ามีคนเพียงเพื่อจะลองดูว่ากระบี่บินที่เพิ่งกลั่นสร้างใหม่แหลมคมหรือไม่ ก็บุกลึกเข้าไปในใจกลางดินแดนสัตว์ปีศาจเพียงลำพัง ล้างเลือดรังสัตว์ปีศาจติดต่อกันสิบสามแห่ง สังหารสัตว์ปีศาจไปนับพันตัว สุดท้ายกระทั่งภูมิยังตกต่ำลง ถึงเหลือเพียงลมหายใจเดียววิ่งกลับมายังดินแดนเผ่ามนุษย์ได้ นักบำเพ็ญเซียนขั้นวางรากฐานเช่นนี้

ท่านเคยได้ยินอีกหรือไม่ ว่ามีนักพรตขั้นผลึกทองเพียงเพื่อจะบำเพ็ญคาถากระบี่ตัดเยื่อใยชนิดหนึ่ง กลับจงใจกินยาเม็ดสูญวิญญาณจำนวนมาก ชะล้างความทรงจำในอดีตของตนจนเกลี้ยง ลืมญาติมิตรทั้งหมดแต่เดิมโดยสิ้นเชิง แล้วยังปิดด่านรวดเดียวนับร้อยปี ถึงสำเร็จวิชาออกจากด่านได้ คนบ้าเช่นนี้