บทที่ 533 มีดโค้ง

ที่ประตูใหญ่นอกร้านหินเจ็ดดารา หวังอวี่กับเหยียนหลิงเซี่ยงเดินเคียงบ่าออกมา เพียงแต่คนแรกสีหน้าสงบ ส่วนคนหลังกลับสีหน้าหดหู่เต็มใบหน้า

"ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ หินโกลาหลสองก้อนนี้ชัด ๆ ว่าข้าคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถัน ล้วนเป็นหินที่น่าพนันสูงยิ่ง ไฉนถึงไม่ผ่าออกอะไรเลย" เหยียนหลิงเซี่ยงบ่นพึมพำ ดูเหมือนยังไม่ยอมรับอยู่บ้าง

"พี่ศิษย์เหยียน หากไม่ใช่ข้าดึงไว้ เจ้าคงจะไปพนันต่อที่ห้องโถงหน้าอีกกระมัง" หวังอวี่ชำเลืองมองอีกฝ่ายทีหนึ่ง ส่ายหน้ากล่าว

"เหอ ๆ ข้าไม่ได้รู้สึกว่าที่นั่นยังมีหินที่ไม่เลวอีกหลายก้อน พนันสักตั้งก็ได้หรอกหรือ" เหยียนหลิงเซี่ยงได้ยินเช่นนั้น ตอบหัวเราะในลำคอ

"พี่ศิษย์ เจ้ากับข้าคราวนี้ตอนมาตกลงกันไว้แล้วนะ ว่าจะพนันแค่นิดหน่อย ที่ที่อยากพนันจริง ๆ ไม่ใช่ร้านค้าหมื่นหินนั้นหรือ" หวังอวี่กล่าวเช่นนี้