บทที่ 54 วิญญาณดำบุกจู่โจม

"สำนักที่ช่ำชองเคล็ดวิชาธาตุไฟที่สุด ถ้าไกลเกินไปข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ดูจากสี่สำนักใหญ่แห่งเขตต้าหมิงที่ครอบคลุมทงโจวด้วยแล้ว ก็น่าจะเป็นสำนักตะวันรอน"

"มหาวิชาสุริยะชาดของสำนักตะวันรอน ฝึกถึงเขตแดนสูงสุด เลื่องชื่อว่าหลอมขุนเขาเคี่ยวทะเลสาบได้ ดังกระฉ่อนเรื่องความร้ายกาจไปทั่วทั้งประเทศอู๋"

"นอกจากนี้ เคล็ดเพลิงหลีของสำนักสี่ลักษณ์ก็ชื่อเสียงโด่งดังก้องหู ว่ากันว่าฝึกถึงขั้นสุดท้าย จะอัญเชิญเพลิงวิหคชาดของแท้ออกมาได้สายหนึ่ง"

"ส่วนลัทธิพันไผ่กับอารามวัชระที่เหลือ ไม่เคยได้ยินว่ามีเคล็ดวิชาธาตุไฟขึ้นชื่ออะไรเลย" บุรุษผมสั้นไม่ได้รับศิลาวิญญาณมาฟรี ๆ บอกเล่าสิ่งที่ตัวเองรู้อย่างไม่อิดออด

"ขอบคุณสหายที่ชี้แนะ"

หวังอวี่กล่าวขอบคุณซ้ำหลายคำ สุภาพอีกสองสามประโยค ก็เดินออกจากห้างร้านแห่งนี้

ยืนอยู่บนถนน เขาขมวดคิ้วเข้าหากัน ใคร่ครวญในใจอย่างจริงจัง

ธาตุรากวิญญาณชุดนี้ ตามคำบุรุษผมสั้น จะเข้าสำนักคงฝืดเคืองอยู่บ้าง แต่อีกฝ่ายไม่รู้นี่ว่าเขายังมีพรสวรรค์ตื่นรู้สายเลือดอีกหนึ่งอย่าง สองอย่างบวกกันแล้ว สำนักพวกนั้นส่วนใหญ่คงรับเขาไว้แน่

และดูจากเงื่อนไขตอนนี้ การเข้าสำนักสี่ลักษณ์ดูจะเป็นตัวเลือกดีที่สุด

หนึ่ง สำนักนี้ช่ำชองการบงการสัตว์ ให้ค่ากายเนื้อสายเลือดเป็นพิเศษ สอง มีเคล็ดวิชาธาตุไฟขึ้นชื่อ สุดท้ายยังมีตระกูลหยินเป็นผู้แนะนำฝากฝัง การเข้าสำนักน่าจะราบรื่นกว่าที่อื่นอีกหลายส่วน

แน่นอนว่าคำพูดบุรุษผมสั้นจริงเท็จทั้งหมดหรือไม่ ยังต้องใช้เวลาไปสืบถามให้ละเอียดอีกที อย่างน้อยต้องรู้สถานการณ์จริงของสี่สำนักใหญ่แห่งเขตต้าหมิงเพิ่มอีกสักหนึ่งสองส่วน

แต่ก่อนหน้านั้น เขาต้องไปหาช่างตีเหล็กอู๋ท่านนั้นก่อน ติดต่อตระกูลหยินให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน

หวังอวี่ได้ข้อสรุปในใจ ก็หันหัวมุ่งสู่ร้านช่างเหล็กที่คาดว่าใช่ซึ่งเห็นไว้ก่อนหน้าทันที

……

"อะไรนะ ช่างตีเหล็กอู๋เพิ่งเสียชีวิตไปรึ" ในร้านที่แขวนดาบกระบี่เต็มผนัง หวังอวี่ยืนอยู่หน้าชายฉกรรจ์ผิวดำเมี่ยมผู้หนึ่ง เบิกตากว้างทั้งคู่ ท่าทางไม่ทันตั้งตัวโดยสิ้นเชิง

"ใช่ สามวันก่อนเตาหลอมระเบิดกะทันหัน เฒ่าอู๋หลบไม่ทัน ม่องเท่งคาที่เลย น่าเสียดาย ฝีมือชั้นครูตีเหล็กพันหลอมของแกคงต้องสาบสูญไปเสียแล้ว" ชายฉกรรจ์กล่าวพลางถอนใจ

"แล้วช่างตีเหล็กอู๋มีครอบครัวหรือญาติพี่น้องอยู่ในตลาดบ้างหรือไม่" หวังอวี่ไม่ยอมแพ้ ถามต่อ

"เฒ่าอู๋เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง อาศัยฝีมือกับการค้ำประกันของร้านล้วน ๆ ถึงเข้าตลาดกว่างหยวนได้ ต่อให้มีครอบครัวก็เข้าตลาดไม่ได้ อีกอย่างนิสัยแกออกจะปลีกตัวสันโดษ ในตลาดก็ไม่มีเพื่อนฝูงอะไร" ชายฉกรรจ์ส่ายหัว จากนั้นก็ไปต้อนรับลูกค้าอีกรายที่เดินเข้ามา ไม่สนใจหวังอวี่อีก

หวังอวี่เดินออกมาราวคนละเมอ เงยหน้ามองท้องฟ้า อดหัวเราะขื่นไม่ได้

คราวนี้เดือดร้อนของจริงแล้ว

หยินหลิงหลงให้ช่องทางติดต่อเขามาแค่ช่องทางเดียวนี่แหละ หรือไม่ก็ต้องไปสืบถามเพิ่ม หาที่ตั้งของตระกูลหยินตรง ๆ ไปเลย

อย่างไรเสียตระกูลหยินก็นับเป็นตระกูลใต้สังกัดสำนักสี่ลักษณ์ ในตลาดกว่างหยวนน่าจะมีคนรู้ว่าตระกูลหยินอยู่ที่ไหนบ้าง

หวังอวี่กำลังกลุ้มอกกลุ้มใจคิ้วผูกโบว์ แต่ชั่วพริบตาถัดมา สีหน้าบนใบหน้ากลับแข็งค้างกะทันหัน

เพราะกลางท้องฟ้าข้างดวงตะวันแดงเพลิง ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรมีเงาดำหลายเงางอกเพิ่มขึ้นมา เงาดำพวกนี้ยังใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ดูเหมือนกำลังดิ่งร่วงลงมาอย่างรวดเร็ว

ไม่เพียงหวังอวี่ คนอื่น ๆ ที่เดินอยู่บนถนนบางส่วน ก็ดูจะค้นพบปรากฏการณ์ผิดปกตินี้เช่นกัน ต่างเงยหน้ามองเงาดำพวกนี้อย่างฉงนสนเท่ห์ไม่ต่างกัน

"ไม่ใช่ นั่นศัสตราเวท!"

"ศัตรูบุกจู่โจม!"

"รีบเปิดค่ายกลคุ้มกันเร็ว!"

ไม่รู้ใครเห็นโฉมแท้จริงของเงาดำก่อนเพื่อน ตะโกนลั่นขึ้นกะทันหัน

คำพูดนี้เพิ่งหลุดปาก ท้องถนนก็โกลาหลอลหม่านทันที ตามด้วยเสียงหวีดแหลมเตือนภัยดังระงมขึ้นทุกหนแห่ง กระทั่งยังมีพลุไฟต่างสีหลายสาย พุ่งทะยานฟ้าขึ้นจากห้างร้านต่าง ๆ พร้อมกัน

"หึ่ง หึ่ง"

ท่ามกลางเสียงครางต่ำ ที่สี่มุมของตลาดกว่างหยวน มีเสาแสงขาวสี่ต้นพุ่งทะยานฟ้าขึ้นพร้อมกัน กลางเวหาผุดม่านแสงกึ่งโปร่งใสชั้นหนึ่งขึ้นฉับพลัน ถึงกับครอบคลุมหุบเขาทั้งลูกไว้ใต้ม่านทั้งหมด

แต่ตอนนั้นเอง เงาดำไม่กี่เงานั่นก็ขยายเป็นมหึมาขนาดเท่าบ้านทั้งหลังแล้ว เป็นตราประทับสี่เหลี่ยมดำทะมึนก้อนแล้วก้อนเล่าเสียด้วย ผิวตรามีอักขระจารลอยวน ไอดำพันเกลียวคลุ้งตลบ

"สวรรค์ ตราวิญญาณดำ นั่นศัสตราเวทขั้นสอง ตราวิญญาณดำ!"

"เป็นผู้บำเพ็ญใหญ่วางรากฐานของสำนักวิญญาณดำ แถมไม่ได้มาแค่คนเดียวด้วย!"

……

เสียงกรีดร้องราววันสิ้นโลกมาเยือนดังระงมขึ้นอีกระลอก แต่ไม่ทันคนอื่นมีปฏิกิริยาใด เจ้าของมหึมาพวกนั้นก็กระหน่ำตกลงบนโดมแสงทีละก้อน ๆ ราวอุกกาบาตถล่ม

"ตูม" "ตูม" "ตูม"……

ท้องฟ้ามืดมิดลงโดยสิ้นเชิง ลูกแสงยักษ์สีดำกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า ระเบิดแตกกระจายทั่วทุกจุดบนโดมแสงในชั่วพริบตา บดบังฟ้าไปกว่าค่อน ผิวโดมแสงกึ่งโปร่งใสกระเพื่อมเป็นคลื่นรุนแรงซ้อนกันหลายชั้น แต่แค่ชั่วลมหายใจเดียวเท่านั้น ก็ "เพล้ง" หนึ่งเสียง แตกร้าวกระจายออกราวกระจกแตก

ตรามหึมาสีดำดิ่งลงตามแรงส่ง ตกกระจายสู่พื้นที่ต่างจุดกันของตลาด

หวังอวี่รู้สึกเพียงสองหูมีเสียงสนั่นต่อเนื่องราวฟ้าผ่าซ้ำ ๆ ตามด้วยแผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น พื้นดินสั่นสะท้านรุนแรงเป็นระลอก ๆ ปริแยกเป็นรอยแตกมหึมาเส้นแล้วเส้นเล่า

ผู้คนแถวนั้นหลายรายไม่ทันมีปฏิกิริยาเลยด้วยซ้ำ ก็ร่วงหล่นลงไปในนั้นติด ๆ กันท่ามกลางเสียงร้องโหยหวน

"เปิดเร่งประสาน"

หวังอวี่ไม่ต้องคิดเลยสักนิด คำรามต่ำหนึ่งเสียง ทิ้งร่างหมอบลงกับพื้น มือเท้าออกแรงพร้อมกันกระโดดดีดตัวต่อเนื่องหลายจังหวะ ถึงหวุดหวิดหลบรอยแตกมหึมาที่ปริอ้าใต้เท้ากะทันหันไปได้

แต่เขาไม่มีกะจิตกะใจสนใจสิ่งเหล่านี้เลย เพราะภายใต้ประสาทสัมผัสทั้งห้าเหนือมนุษย์ เขามองเห็นไกลลิบสุดขอบฟ้า มีเงาดำถี่ยิบหนาแน่นผุดเพิ่มขึ้นมาอีก และกำลังเหินมาทางตลาดกว่างหยวนด้วยความเร็วสุดขีด

หวังอวี่ทั้งตกใจทั้งเดือดดาล ไม่ต้องคิดก็ล้วงยันต์สีเหลืองผืนหนึ่งจากตัว ตบแปะลงบนร่าง สายลมใสสายหนึ่งพันเกลียวรอบกาย ร่างกายเบาหวิวราวนางแอ่นบินในพริบตา

คือหนึ่งในยันต์คุ้มกันไม่กี่ผืนที่หยินหลิงหลงมอบให้ ยันต์รุ่นเข้าขั้นของยันต์กายเบา "ยันต์ลู่ลม" นั่นเอง

ภายใต้พลังเสริมของยันต์ผืนนี้ หวังอวี่เพียงโยกร่างต่อเนื่องราวสัตว์ป่า ก็กระโดดได้ไกลทีละสามสี่จั้ง เหยียบผ่านหลังคาห้างร้านที่พังครืนหลายหลังติด ๆ กัน มุ่งตรงสู่เนินเขาริมขอบหุบเขาไป

ไม่ใช่แค่หวังอวี่ที่ทำเช่นนี้ ในตลาดก็มีเงาคนนับไม่ถ้วนแตกฮือหนีกระเจิงราวฝูงมด ยังมีศัสตราเวทเหินฟ้าน้อยใหญ่หลายสิบลำ ทะยานลอยขึ้นกลางเวหา

"สำนักวิญญาณดำ พวกเจ้าใจกล้าน่าดูนัก กล้าบุกรุกเขตต้าหมิงก่อนใคร ไม่กลัวสี่สำนักเราผนึกกำลังลบสำนักวิญญาณดำให้สิ้นซากจากประเทศอวี๋หรือไร!"

จากยอดเขาสูงด้านหลังตลาด ดังเสียงคำรามเดือดดาลของบุรุษหนึ่งเสียง ตามด้วยเสียงพยัคฆ์แผดก้อง พยัคฆ์ยักษ์สีครามหนึ่งตัว แบกบุรุษเกราะทองผู้หนึ่งเหินทะยานออกจากยอดเขา

ข้างหลังพยัคฆ์ยักษ์ ยังมีสัตว์ป่าสารพัดทั้งหมาป่าเสือดาวอีกสิบกว่าตัวพุ่งตามออกมา บนหลังพวกมันก็ล้วนมีชายหญิงสวมชุดเกราะหลากแบบขี่อยู่ทุกตัว

"เหะ ๆ ที่แท้คือพี่เยว่แห่งสำนักสี่ลักษณ์นั่งบัญชาการที่นี่เอง แต่น่าเสียดายที่นี่มีผู้บำเพ็ญวางรากฐานแค่เจ้าคนเดียว ครั้งนี้สำนักวิญญาณเราหกผู้บำเพ็ญใหญ่วางรากฐานลงมือพร้อมกัน ต่อให้เจ้ามีฝีมือใหญ่เทียมฟ้าก็อย่าได้หวังหนีรอดออกไปทั้งเป็น" เสียงหัวเราะอึมครึมหนึ่งเสียงดังจากฟ้าสูง ตามด้วยเงาร่างเลือนราง 6 ร่างร่อนลงมาช้า ๆ ล้อมผู้บำเพ็ญบนหลังพยัคฆ์ยักษ์ไว้กลางวงพอดิบพอดี

เวลานี้ เงาดำไกลลิบพวกนั้นก็ประชิดตลาดกว่างหยวนแล้ว เป็นเรือกระดูกมหึมาลำแล้วลำเล่าอย่างชัดแจ้ง แต่ละลำยาวห้าหกจั้ง ผิวลำเรือไอดำพันเกลียวตลบ บนเรือยืนเรียงรายด้วยเงาคนถี่ยิบหนาแน่น

ไม่รู้ใครออกคำสั่งอะไรลงมา ฝูงชนบนเรือกระดูกก็โผนทะยานดิ่งลงทีละรายท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดี ตรงเข้าไล่ล่าเหล่าผู้บำเพ็ญอิสระที่หนีกระเจิงในตลาด

เรือกระดูกมหึมาพวกนั้นก็เร่งความเร็วพรวดฉับพลัน พุ่งเข้าใส่ศัสตราเวทเหินฟ้าที่ทะยานขึ้นกลางอากาศ

หวังอวี่เวลานี้ ออกวิ่งสุดฝีเท้าถึงเนินเขาริมขอบหุบเขาแล้ว หันหลังมองภาพนี้จากไกล ๆ แวบเดียว ก็ขนลุกเกรียวทั้งตัว กระโจนลงเนินเขาอีกฟากโดยไม่หันหลังกลับมาอีก

—