บทที่ 553 สมรภูมิสองเผ่า

แสงเย็นวาบ

หมูป่าสีแดงเข้มขนาดเท่าลูกวัวสองตัว ก็ถูกฟันจากกลางแยกเป็นสี่ชิ้น ตะขอสมใจก็วนในอากาศทีหนึ่ง แล้วบินกลับเข้าปากแขนเสื้อหวังอวี่อีกครั้ง

สายตาหวังอวี่กวาดมองซากหมูป่าสิบกว่าซากรอบด้านที่ลงเอยเหมือนกัน กระทั่งวัตถุดิบวิญญาณบนตัวสัตว์ปีศาจก็ไม่ทันเก็บ ก็โยกร่างหายไปในสายลม

หมูป่าเหล่านี้ก็ไม่รู้ว่ามีพรสวรรค์พิเศษอะไร วิชาซ่อนตัวตามลมที่เขาสำแดงกลับปิดบังพวกมันไม่ได้ ถึงจำต้องปรากฏร่าง เข่นฆ่าเสียยกใหญ่

เพียงแต่อันนี้ก็เตือนเขาว่า แม้สัตว์ปีศาจขั้นต่ำส่วนใหญ่จะมีฝีมือที่สร้างภัยคุกคามจริงไม่ได้ แต่บางส่วนที่มีพรสวรรค์พิเศษ ก็ยังต้องใส่ใจมากขึ้นสักหน่อย มิเช่นนั้นพลาดพลั้งนิดเดียว เขาก็อาจสะดุดล้มครั้งใหญ่บนตัวสัตว์ปีศาจขั้นต่ำได้จริง