ตอนที่ 592 รั่วหัวลงสนาม

ไอสีขาวที่พ่นออกมาจากร่างของคนยักษ์น้อยเริ่มน้อยลงทุกที ท้ายที่สุดหลังทอดถอนใจยาวหนึ่งครา ก็หยุดการโจมตีลง ร่างกายหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว เส้นเลือดบนใบหน้ายิ่งจางหายไปอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็ฟื้นคืนสู่ใบหน้าเดิม

กลับเป็น "ศิษย์พี่อู่" ผู้มีชื่อเสียงไม่น้อยในหมู่ศิษย์วงนอกผู้นั้น เพียงแต่ยามนี้เขาที่หยุดวิชาลับแล้ว ใบหน้าซีดขาวอย่างยิ่ง แม้กระทั่งยืนอยู่กับที่ยังซวนเซเล็กน้อย หลังประสานมือคารวะนักพรตหนุ่มแล้ว ก็กระโดดลงจากเวทีประลองไปตรง ๆ ในทันใดที่ม่านแสงสลายไปโดยอัตโนมัติ

นักพรตหนุ่มหลังเจ้าสำนักวังธาราครามปรากฏกายประกาศผลลัพธ์ ก็ค่อย ๆ บินกลับไปยังเก้าอี้สืบทอดแท้ด้านบน มองดูตัวเลขด้านบน กลับเป็นสืบทอดแท้อันดับหกสิบสี่

หวังอวี่มองนักพรตหนุ่มอย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง การท้าทายครั้งนี้ไม่ได้เห็นความสามารถอื่นของคนผู้นี้ แต่พลังป้องกันของศัสตราเวทรูปทรงม้วนไม้ไผ่ชิ้นนั้น ช่างน่าตระหนกจริง ๆ

แม้กระทั่งศิษย์พี่อู่ใช้ไพ่ตายสุดท้าย ยกระดับกายเนื้อจนเข้าใกล้ขอบเขตขั้น 2 อย่างไร้ขีดจำกัดแล้ว ยังคงไม่อาจทำลายการป้องกันที่ม้วนไม้ไผ่ปล่อยออกมาได้ เห็นได้ชัดถึงความร้ายกาจของศัสตราเวทชิ้นนี้