บทที่ 63 สำนักสี่ลักษณ์

วิหคยักษ์สีเทาตัวหนึ่งกางปีกโผบินอยู่กลางแนวเทือกเขาทอดยาวต่อเนื่อง บนหลังยืนด้วยคนสามคน

คนหน้าสุดอายุสามสิบกว่า ใบหน้าขาวสะอาด

ข้างหลังคือชายหนุ่มสองคน คนหนึ่งอายุยี่สิบห้ายี่สิบหก อีกคนหน้าตาราวสิบแปดสิบเก้า ที่แท้คือสือไห่ หวังอวี่ และอวี๋เซี่ยวหมิงสามคนนั่นเอง

"สำนักสี่ลักษณ์เราเลื่องชื่อด้วยวิชาบงการสัตว์ ในสำนักแบ่งเป็นสี่สายใหญ่ มังกรคราม พยัคฆ์ขาว เต่าทมิฬ และวิหคชาด แต่ละสายล้วนมีปรมาจารย์เฒ่าผลึกทองนั่งบัญชาการ ตำแหน่งเจ้าสำนักให้ปรมาจารย์เฒ่าแต่ละสายผลัดกันดำรง แต่ศิษย์ใต้สำนักแบ่งเป็นประตูใน ประตูนอก และสายสืบทอดแท้"

"โดยทั่วไป ผู้ที่ผ่านการทดสอบประตูนอก ก็เข้าสำนักเป็นศิษย์สายนอกได้ ศิษย์สายนอกหากบำเพ็ญถึงช่วงปลายฝึกปราณโดยอายุยังไม่ครบสามสิบ และยังมีศักยภาพบุกทะลวงสู่ขั้นวางรากฐาน ก็เข้าร่วมสี่สายได้ กลายเป็นศิษย์สายใน"

"ศิษย์สายในเมื่อใดวางรากฐานสำเร็จ ก็ขึ้นเป็นผู้อาวุโสของสี่สายได้"

"ส่วนศิษย์สืบทอด แต่ละสายห้ามเกินสามคน ล้วนเป็นเมล็ดพันธุ์ผลึกทองที่ปรมาจารย์เฒ่าแต่ละสายพยักหน้ารับรองด้วยตัวเอง"

"เจ้าสองคนจำไว้ให้ดี ถึงสำนักจะจัดสรรทรัพยากรบำเพ็ญให้ศิษย์จำนวนหนึ่งทุกปี แต่สัดส่วนทรัพยากรที่ประตูนอกกับประตูในได้รับ ต่างกันราวฟ้ากับเหว แค่ความเข้มข้นปราณวิญญาณในเขตบำเพ็ญของประตูในกับประตูนอก ก็ต่างกันหลายเท่าแล้ว"

"ส่วนศิษย์สืบทอด ยิ่งเป็นที่สี่สายทุ่มเทจัดหาทรัพยากรบำเพ็ญสารพัดให้อย่างไม่ออมมือ เพียงเพื่อเพิ่มความเป็นไปได้ในการบุกสู่ผลึกทองภายหลังอีกสักเสี้ยว"

"ที่บำเพ็ญของศิษย์สืบทอด ก็ต่างจากประตูในประตูนอก จะถูกวางค่ายกลรวมวิญญาณเฉพาะทาง ว่ากันว่าด้วยพรสวรรค์บำเพ็ญเท่ากัน บำเพ็ญในนั้นหนึ่งวัน เทียบเท่าบำเพ็ญข้างนอกสิบกว่าวัน ไม่ใช่สิ่งที่ศิษย์ธรรมดาจะจินตนาการออกเลย" สือไห่ยืนหน้าหลังวิหค แนะนำสำนักสี่ลักษณ์ให้สองคนข้างหลัง พอพูดถึงตอนท้าย อดเผยสีหน้าอิจฉาออกมาไม่ได้

"พูดแบบนี้ ในสำนักสี่ลักษณ์ยิ่งฐานะสูงพอ ก็ยิ่งมีโอกาสได้ทรัพยากรมากขึ้นเท่านั้น ส่วนเราสองคนหลังเข้าสำนัก ก็ได้แต่เริ่มจากศิษย์สายนอกก่อนสินะ" หวังอวี่ถามอย่างสงสัยใคร่รู้

อวี๋เซี่ยวหมิงข้าง ๆ สีหน้าซีดขาวอยู่บ้าง ระหว่างคิ้วยังแฝงแววหดหู่ราง ๆ ดูเหมือนยังไม่หลุดพ้นจากความพ่ายแพ้ในการประลองเมื่อก่อนโดยสมบูรณ์

"สถานการณ์ของเจ้าสองคนค่อนข้างพิเศษ ถึงรากวิญญาณจะธรรมดา แต่ล้วนตื่นรู้สายเลือดกายเนื้อ"

"ตามธรรมเนียมที่ผ่านมา ผู้ตื่นรู้สายเลือด ไม่ว่าพรสวรรค์ด้านอื่นจะเป็นยังไง ล้วนต้องรายงานผู้อาวุโสสี่สายก่อน ให้พวกท่านตัดสินว่าจะให้โอกาสได้เป็นศิษย์สายในโดยตรงหรือไม่" สือไห่อธิบายยิ้ม ๆ

"ข้าได้ยินว่าสำนักเบื้องบนให้ค่าผู้มีสายเลือดกายเนื้อเป็นพิเศษ ดูท่าจะมีเรื่องนี้จริง ๆ หรือว่าผู้มีสายเลือดมีประโยชน์ใหญ่หลวงด้านบงการสัตว์จริง ๆ" หวังอวี่อดซักต่ออีกประโยคไม่ได้

"เหะ ๆ จะมีประโยชน์ใหญ่หลวงหรือไม่ รอเจ้าเข้าสำนักไป ย่อมมีคนบอกเองเป็นธรรมดา ข้าบอกพวกเจ้าได้แค่ว่า ในหมู่ศิษย์สายในของสี่สาย มีผู้มีสายเลือดกายเนื้ออยู่ไม่น้อยเลย" สือไห่ตอบอย่างแฝงนัยลึกล้ำ

หวังอวี่ได้ยินแล้ว สายตาวาบไหวขึ้นมา

ตอนนั้น อวี๋เซี่ยวหมิงก็เอ่ยถามขึ้นหนึ่งประโยค: "ผู้ควบคุมงานสือ จากประสบการณ์ที่ผ่านมาของท่าน คิดว่าเราสองคนมีโอกาสถูกสี่สายหมายตาโดยตรงมากแค่ไหน"

"พรสวรรค์ของเจ้าสองคนในสายตาข้า ด้านการต่อสู้ล้วนมีการแสดงออกที่พิเศษ แต่ด้านพรสวรรค์บำเพ็ญรากวิญญาณกลับค่อนข้างธรรมดา กระทั่งพูดได้ว่าแค่ฝืนถึงเงื่อนไขเข้าสำนัก แถมอายุก็ออกจะมากไปหน่อย ข้าบอกได้แค่ว่า พวกเจ้าอย่าได้คาดหวังสูงนัก จะได้ไม่ผิดหวังเกินไปตอนนั้น" สือไห่คิดสักครู่ ตักเตือนอย่างชั่งใจ

หวังอวี่กับอวี๋เซี่ยวหมิงได้ยินแล้ว สบตากันแวบหนึ่ง ต่างมองเห็นความไม่ยอมในแววตาอีกฝ่าย

สองคนต่างถามตัวเองว่าสู้ข้ามขั้นได้ แต่ตอนนี้ถึงกับแม้แต่เป็นศิษย์สายในยังแทบเป็นไปไม่ได้ ย่อมไม่เต็มใจยิ่งเป็นธรรมดา

"เอาละ ข้างหน้าก็ถึงประตูเขาสำนักสี่ลักษณ์เราแล้ว ยืนให้มั่น ข้าจะให้วิหควิญญาณร่อนลงไป"

ตอนนั้นเอง ผู้ควบคุมงานสือร้องต่ำหนึ่งเสียง เท้าเดียวเหยียบหลังวิหคใต้ตัวเบา ๆ

วิหคยักษ์สีเทาร้องหนึ่งเสียง ก้มตัวพุ่งลงสู่ภูเขาลูกเล็กที่ดูธรรมดาลูกหนึ่งเบื้องล่าง

"พรึ่บ" หนึ่งเสียง

หวังอวี่รู้สึกเพียงร่างเกร็งวูบเล็กน้อย ราวชนทะลุอะไรบางอย่าง ทิวทัศน์เบื้องหน้าแปรเปลี่ยนฉับพลัน ด้านหน้าล้วนเป็นป่าไม้เขียวขจี ส่วนที่ไกลออกไปอีกหน่อย มียอดเขามหึมาสูงพันกว่าจั้งแปดยอดเรียงต่อกันเป็นผืน

ที่ยิ่งทำเขาตกใจคือ ในยอดเขาแปดยอด มีสามยอดที่ถล่มลงมาจากตรงกลาง ส่วนที่เหลือก็ดำไหม้เกรียมไปทั้งหมด ราวเพิ่งผ่านการชำระล้างด้วยไฟอสนีบาตมาหมาด ๆ

หรือว่านี่คือร่องรอยที่ปรมาจารย์เฒ่าผลึกทองประมือกันทิ้งไว้ในคำเล่าลือ?

หวังอวี่อดครุ่นคิดเช่นนี้ไม่ได้ ตอนนั้นเอง อวี๋เซี่ยวหมิงข้าง ๆ กลับเปล่งเสียงอุทานออกมาหนึ่งเสียง

"ปราณวิญญาณบริสุทธิ์เหลือเกิน สมเป็นชีพจรวิญญาณขั้นสอง"

หวังอวี่ได้ยินแล้ว อดสูดลมหายใจลึกหนึ่งเฮือกไม่ได้ ทันใดเต็มปากด้วยกลิ่นอายพฤกษา ความเข้มข้นปราณวิญญาณเกือบหลายเท่าของตระกูลหยิน พลังเวทในร่างก็พลอยกระเพื่อมไหวอยากเคลื่อนไหวตาม อดสะเทือนใจไม่ได้

"ทั้งสำนักสี่ลักษณ์ประกอบขึ้นจากชีพจรวิญญาณขั้นสองขนาดใหญ่สามสาย ที่นี่ยังไม่นับว่าอะไร รอพวกเจ้าเข้าสู่เขตบำเพ็ญในสำนักจริง ๆ ถึงจะรู้ว่าอะไรคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการบำเพ็ญ ทำไมใคร ๆ ถึงอยากเป็นศิษย์สำนัก" สือไห่กลับหัวเราะเบาอยู่ข้างหน้าหนึ่งเสียง กล่าวอย่างไม่เห็นแปลก

จากนั้นเขาบังคับวิหคยักษ์สีเทาใต้ตัว พุ่งตรงไปยังยอดเขาที่ใกล้ที่สุดยอดหนึ่ง

แต่ยังไม่ทันพวกเขาบินเข้าใกล้ จากป่าผืนหนึ่งเบื้องล่างก็มีวิหคประหลาดสีดำยาวหลายฉือสิบกว่าตัวบินออกมาก่อน แต่ละตัวทั้งตัวดำสนิท ขนปีกเป็นมัน กรงเล็บคู่คมกริบ บินวนรอบวิหคยักษ์สีเทาหลายรอบ ก็ร้องอ๊ก ๆ บินกลับเข้าป่าไปเอง

"ไม่ต้องห่วง นี่คือศิษย์พี่น้องที่เข้าเวรกำลังยืนยันตัวตนเรา หากไม่ได้พกป้ายอาญาสำนัก ก็จะขับวิหควิญญาณมาขัดขวางและส่งสัญญาณเตือนภัยทันที" สือไห่อธิบายเรียบ ๆ สองประโยค ก็บังคับวิหคยักษ์ใต้ตัวบินไปเหนือหมู่อาคารกลางไหล่เขายอดหนึ่ง วนหนึ่งรอบ ก็ร่อนลงบนลานโล่งกว้างแห่งหนึ่งอย่างมั่นคง

สามคนเพิ่งลงจากตัววิหคยักษ์ ก็ได้ยินเสียงร้องกลางฟ้าหนึ่งเสียง กระเรียนยักษ์สีขาวลำตัวเกินหนึ่งจั้งอีกตัวร่อนลงมา จากบนนั้นก็มีคนเดินลงมาสองคนเช่นกัน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง แก่หนึ่งเยาว์หนึ่ง

"สือไห่คารวะผู้อาวุโสหลิว!"

สือไห่พอเห็นหน้าเฒ่าชราหน้าแดงด้านหน้าชัด ก็ตกใจ รีบสาวเท้าเข้าไปสองก้าว โค้งคำนับทำความเคารพ

"โอ้ ที่แท้คือหลานศิษย์สือนี่เอง เป็นไง พาคนใหม่เข้าสำนักรึ" เฒ่าชราหน้าแดงสวมเสื้อป่านสีเหลือง บนหน้ามีจมูกแดงคล้ำราวกากเหล้า ดูจะรู้จักสือไห่เช่นกัน โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ พลางกวาดตามองหวังอวี่สองคนข้างหลังหนึ่งแวบ

ผู้นี้คือผู้อาวุโสขั้นวางรากฐานของสำนักสี่ลักษณ์เสียด้วย

"ผู้อาวุโสหลิว ครั้งนี้ศิษย์ออกนอกสำนักดวงดีไม่เบา เจอศิษย์เข้าสำนักที่ตื่นรู้สายเลือดกายเนื้อ กำลังเตรียมแจ้งสี่สายให้ส่งคนมาคัดเลือกพอดี" สือไห่ตอบอย่างนอบน้อม

"โอ้ ตื่นรู้สายเลือดกายเนื้อ งั้นก็ต้องเรียกพวกเฒ่าหัวงูพวกนั้นมาดูสักหน่อย จะได้ไม่พลาดต้นกล้าดี ๆ ไป พอดีข้าเฒ่าก็จะพาคนเข้าเขาวิหคชาด ไปดำเนินขั้นตอนพร้อมกันเลยละกัน" ผู้อาวุโสหลิวหันไปชำเลืองมองเด็กหญิงชุดแดงหน้าตาราวแปดเก้าขวบที่ตามติดข้างหลังหนึ่งแวบ บนหน้าอดเผยแววเมตตาปรานีออกมาไม่ได้

เวลาเดียวกัน หวังอวี่พอเห็นหน้าเด็กหญิงตัวน้อยชัด กลับขนสันหลังเย็นวาบทันที หัวใจเต้นตึก ๆ อย่างรวดเร็ว

โครงหน้าเจ้าเล่ห์แสนกลของเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้ ชัดเจนว่าคือสาวน้อยชุดเขียว 'ฉินเอ๋อร์' ฉบับย่อส่วน คือ "ยุวนารีโลหิต" ที่ฉาวโฉชื่อกระฉ่อนในสี่ทมิฬหลานซานนั่นเอง!