บทที่ 80 คัดลอก

"พี่คนนี้ ท่านรู้จักพ่อแม่ข้าไหม ข้า……ข้าจะไม่หายไปกะทันหันแบบพี่เมื่อกี้ใช่ไหม" หวังเถี่ยจู้จู่ ๆ ก็ติดอ่างถามหวังอวี่

"ข้ารู้จักพ่อแม่เจ้าจริง ๆ กระทั่งพี่ชายเจ้าก็รู้จัก ที่จริงข้าเคยอยู่ในหมู่บ้านหวัง เรียกข้าว่าพี่ใหญ่หวังก็พอ ส่วนเรื่องจะหายเหมือนคนเมื่อกี้หรือไม่ ข้าต้องถามเจ้าหลายคำถามก่อน ถึงจะรู้" หวังอวี่มองเบญจอวัยวะคุ้นเคยของเด็กชาย ตอบอย่างใจดี

"อ้าว พี่ใหญ่หวังก็เคยไปหมู่บ้านหวังด้วย ดีเหลือเกิน พี่ใหญ่มีคำถามอะไรก็ถามเถอะ ข้าจะตอบให้แน่นอน" เด็กชายได้ยินแล้วดีใจสุดขีด ราวพบฟางเส้นสุดท้ายช่วยชีวิต ตบอกรับประกัน

เฮเลนาก็ยืนข้าง ๆ ยิ้มไม่พูด

"เถี่ยจู้ เจ้ายังจำได้ไหม ว่ามาถึงที่ดำมืดเมื่อกี้ได้ยังไง" หวังอวี่เพิ่งเอ่ยปาก ก็ถามคำถามที่ใส่ใจที่สุด

"ข้าก็ไม่ค่อยรู้ จำได้แค่ว่าตัวเองกำลังนอนในห้อง พอตื่นมาก็มาถึงที่ตรงนั้นแล้ว" หวังเถี่ยจู้เห็นชัดว่ามีปมในใจกับห้วงดำมืดของแคปซูลเกม พอได้ยินหวังอวี่เอ่ยถึง สีหน้าก็ซีดอยู่บ้าง

"นอนในห้องอะไร บ้านในหมู่บ้านหวังรึ" หวังอวี่ขมวดคิ้ว ถามต่อ

"ไม่ใช่ ระยะหลังข้านอนในกระท่อมหินหลังหนึ่ง" หวังเถี่ยจู้ได้ยินแล้วส่ายหัวรัว ๆ

"กระท่อมหิน? เจ้าหมายถึงกระท่อมหินบนหน้าผานั่นรึ" หวังอวี่ฟังแล้วชะงัก รีบถามต่อ

"พี่ใหญ่หวัง ท่านรู้ได้ยังไง ที่นั่นพิลึกมาก ข้าจำได้ชัดว่าตัวเองช่วยพ่อแม่ไถนารกในหมู่บ้านหวัง ไม่รู้ยังไงจู่ ๆ ก็มาปรากฏที่นั่น"

"กระท่อมหินว่างเปล่าโล่งโจ้ง มีข้าอยู่คนเดียว ข้าก็ไม่กล้าเดินเตร่ส่งเดช หิวกระหายเมื่อใด ก็แค่กินยาลูกกลอนสีเขียวที่ลุงพี่กู้เอามาให้"

"ยาลูกกลอนนั่นเป็นของดีมาก หอมฟุ้ง กินไม่กี่วันครั้ง ก็จะไม่หิวไม่กระหายเลย"

"ข้ากลัวคนขโมย เลยซ่อนยาลูกกลอนสีเขียวทั้งหมดไว้ใต้เตียง"

"จริงสิ พี่ใหญ่หวัง ข้าเหมือนจู่ ๆ ก็โตขึ้น สูงกว่าพี่ชายข้าซะอีก……" หวังเถี่ยจู้พูดสับสนไม่ปะติดปะต่อ

หวังอวี่กลับฟังไปยิ่งตกใจไป อดขัดคำพูดเด็กชายไม่ได้ ถาม:

"ลุงพี่กู้ที่เจ้าพูดถึงคือใคร ใช่คนที่ผมครึ่งหนึ่งเป็นสีแดงไหม เขาพูดอะไรกับเจ้าบ้าง"

"พี่ใหญ่หวัง ท่านก็รู้จักลุงพี่กู้รึ"

"ข้าตื่นในกระท่อมหิน ก็เห็นลุงพี่กู้คนนี้ ท่านพูดอะไรว่าปรมาจารย์เฒ่าร่ายวิชาผิดพลาด ทำให้ดวงจิตข้าได้รับบาดเจ็บ สูญเสียความทรงจำบางส่วน เลยมอบฐานะอะไรศิษย์สายในจากปรมาจารย์เฒ่าอะไรนั่นให้ข้า"

"ข้าไม่รู้ที่ท่านพูดหมายความว่ายังไง ได้แต่รับปากไปทั้งหมด"

"จริงสิ หลายวันแรก ท่านก็มาสอนข้าฝึกวิชาวิญญาณเพลิงทุกวัน ทุกวันทำให้ร่างข้าอุ่นวูบ สนุกดี แต่ตอนหลังจำนวนครั้งที่มาก็น้อยลงเรื่อย ๆ ครั้งสุดท้ายที่เจอท่านก็หกเจ็ดวันก่อนแล้ว" หวังเถี่ยจู้หวนนึกพลางพูด ดูจะยึดมั่นในตัว "ลุงพี่กู้" คนนี้ยิ่งนัก

หวังอวี่ฟังถึงตรงนี้ พูดไม่ออกจริง ๆ

มาถึงตอนนี้ ไหนเลยจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ที่แท้ช่วงนี้ คนที่ควบคุมร่างของเขาบำเพ็ญอยู่ ก็คือหวังเถี่ยจู้คนนี้นี่เอง

ในฐานะเจ้าของเดิมของร่างพิภพบำเพ็ญเซียน เขาเคยคิดว่าอีกฝ่ายถูกจิตสำนึกตัวเองแทนที่ไปนานแล้ว แต่ตอนนี้ดูแล้วไม่ใช่

ตอนแรกที่จิตสำนึกเขาถูกปรมาจารย์เฒ่าเพลิงหลีร่ายวิชาบีบขับออก จิตสำนึกหวังเถี่ยจู้เจ้าของเดิมร่างคนนี้ ไม่รู้ยังไงก็โผล่ออกมาจากในร่างอีกครั้ง

ส่วนปรมาจารย์เฒ่าเพลิงหลีท่านนั้น ดูเหมือนจะไม่พบว่าร่างนี้เปลี่ยนคน กลับคิดว่าตัวเองร่ายวิชาล้มเหลว ทำให้ดวงจิตเขาได้รับบาดแผล ถึงกับสูญเสียความทรงจำบางส่วน ยังมอบสิทธิ์ศิษย์สายในเป็นการชดเชย

แต่จากที่หวังเถี่ยจู้เล่า ลุงพี่กู้คนนั้นดูแลหวังเถี่ยจู้ค่อนข้างดี ก็ไม่รู้ว่าเป็นคำสั่งปรมาจารย์เฒ่าเพลิงหลี หรือเป็นเจตนาของลุงพี่กู้คนนี้เอง

หวังอวี่ครุ่นคิดไปพลาง สีหน้าขุ่นมัวสลับเรือง

"พี่ใหญ่หวัง ข้าจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม" หวังเถี่ยจู้เห็นสภาพนี้ อดถามเบา ๆ ไม่ได้

"วางใจเถอะ ส่วนใหญ่เจ้าจะไม่เป็นอะไร อยู่ที่นี่ไปก่อน ข้าจะหาทางให้เจ้าได้เห็นแสงตะวันอีกครั้ง" หวังอวี่ปลอบเด็กชายสองประโยค

เขาที่แย่งร่างของเด็กชายมา ในใจมีความรู้สึกผิดอยู่หลายส่วน หากมีโอกาสชดเชยอีกฝ่าย ก็ย่อมไม่ตระหนี่ที่จะยื่นมือช่วยเป็นธรรมดา

"ดีเหลือเกิน"

หวังเถี่ยจู้ได้ยินแล้ว บนหน้าเปลี่ยนเป็นสีหน้าวางใจ

ยอดงามผมทองที่ยืนข้างมาตลอด ฟังบทสนทนาของพวกเขาจบ สีหน้าผิดปกติเล็กน้อย ในที่สุดก็เอ่ยปากอีก:

"เจ้าแน่ใจรึ ว่าเราอยู่ที่นี่ระยะยาวได้ ไม่มีอะไร"

"แน่ใจหรือไม่ ข้าจะรู้เดี๋ยวนี้แหละ ไท่หยวน ออกจากหน้าจอล็อกอิน" หวังอวี่กล่าวเรียบ ๆ จู่ ๆ ก็ตะโกนใส่จอแสดงผลมหึมาหนึ่งเสียง

ชั่วพริบตาถัดมา หวังอวี่รู้สึกเพียงเบื้องหน้าแสงขาวม้วนตลบ คนก็กลับมาปรากฏบนเตียงในกระท่อมหิน

เขายกมือทั้งสองมองดู ไม่พบว่าร่างกายตัวเองมีอะไรผิดปกติ แล้วหลับตาทั้งสอง ใช้ญาณรู้กวาดทะเลจิตหนึ่งที ก็ไม่พบความผิดปกติแม้แต่น้อย ค่อยระบายลมหายใจยาวออก สบายใจขึ้นเล็กน้อย

เขาไม่อยากพบว่า ในสมองยังมีญาณรู้อื่นแอบสอดส่องตัวเองมาตลอด

จากนั้นหวังอวี่ก็เอามือควานใต้เตียงไปชุดหนึ่ง ค้นพบกล่องไม้เล็กใบหนึ่งจริง ๆ เปิดออก ในนั้นวางยาลูกกลอนสีเขียวเจ็ดแปดเม็ด หอมฉุย

ดูเหมือนคือยาลูกกลอนงดเสบียง

ในสมองหวังอวี่แวบ «ทฤษฎีปฐมบทนักปรุงโอสถ» ที่เคยอ่านขึ้นมาทันที ในหน้าหลัง ๆ ของหนังสือเล่มนี้แสดงยาลูกกลอนใช้งานจริงหลายชนิด

เขาเก็บกล่องเข้าถุงเก็บของอย่างเงียบ ๆ ค่อยท่องในใจอีกหนึ่งเสียง "ไท่หยวน เข้าสู่หน้าจอล็อกอิน"

ท่ามกลางแสงขาววาบไหว หวังอวี่ปรากฏตัวในห้องโถงสีเงินอีกครั้ง

ยอดงามผมทองกับหวังเถี่ยจู้ ปรากฏว่ายังอยู่ทั้งคู่

"ข้าหายไปนานแค่ไหน ตอนที่ข้าไม่อยู่ พวกเจ้าอยู่ที่นี่ตลอดรึ" หวังอวี่ถามยอดงามผมทอง

"พวกเราสองคนอยู่ที่นี่ตลอด เจ้าหายไปแค่ครู่เดียว เวลาที่แม่นยำคือหนึ่งนาทีสามสิบหกวินาที" ยอดงามผมทองสายตาวูบไหวเล็กน้อย แต่ตอบโดยไม่ลังเล

เด็กชายข้าง ๆ ก็พยักหน้ารัว ๆ

"พูดแบบนี้ พวกเจ้าอยู่ที่นี่ระยะยาวได้ ความเร็วเวลาในนอกก็เท่ากัน" หวังอวี่พึมพำสองเสียง

"ข้าอยู่ที่นี่ระยะยาวได้ก็จริง แต่เจ้าตัวเล็กตัวนี้ ไม่แน่นอน" เฮเลนาตอนนั้นเอง ถอนใจหนึ่งเฮือก

"คำพูดนี้หมายความว่ายังไง" หวังอวี่ชะงัก มองยอดงามผมทอง

เด็กชายหวังเถี่ยจู้ได้ยินแล้ว ก็ตื่นตระหนกอีกครั้ง

"เจ้าไม่พบรึ เจ้าหนู ดึงเสื้อตรงท้องขึ้นมาที" ยอดงามผมทองหันมาสั่งเด็กชายหนึ่งประโยค

หวังเถี่ยจู้ชะงัก อดมองหวังอวี่ไม่ได้

หวังอวี่ขมวดคิ้ว แต่ก็พยักหน้าให้เขา

เด็กชายค่อยดึงเสื้อตรงท้องขึ้น

หวังอวี่เห็นสภาพบนหน้าท้องเขาชัด สีหน้าก็แปรเปลี่ยนใหญ่

เห็นเพียงรูใหญ่พร่ามัวรูหนึ่ง ผุดขึ้นบนหน้าท้องเด็กชาย แถมยังขยายไปทั่วทิศอย่างรวดเร็วในความเร็วที่มองเห็นด้วยตา

"ไม่นานก่อน ข้ารู้สึกได้ว่าพลังงานในร่างเขารั่วไหลออกตลอด แรก ๆ ยังช้ามาก แต่หลัง ๆ กลับเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้ก่อนเขาจะหายไปสิ้นเชิง ประเมินว่าเหลือแค่ห้าหกนาที" ยอดงามผมทองกล่าวเรียบ ๆ

"นี่มันเรื่องอะไรกัน เจ้าไม่ใช่บอกว่าเขาเป็นเอกเทศหรอกรึ ทำไมจะหายไปด้วย" หวังอวี่กำสองมือแน่นโดยสัญชาตญาณ ตวาดถามสตรีด้วยความตกใจโกรธ

"เขาเป็นเอกเทศจริง แต่พลังงานจิตที่ประกอบเป็นร่างเขา กลับเหมือนของเจ้าไม่ผิดเพี้ยน"

"ในประสาทสัมผัสไฟฟ้าแม่เหล็กของข้า พลังงานในร่างเขากำลังรั่วไหลไปทางเจ้าอย่างรวดเร็ว ก็เหมือนสนามแม่เหล็กชนิดเดียวกันแรงหนึ่งอ่อนหนึ่งเข้าใกล้กัน สนามแม่เหล็กแรงจะดูดพลังงานสนามแม่เหล็กที่อ่อนกว่าไปทั้งหมด" ยอดงามผมทองค่อย ๆ ยกตัวอย่างอธิบาย

"พี่ใหญ่หวัง ช่วยข้าด้วย" หวังเถี่ยจู้รำไรเข้าใจอะไรบางอย่าง บวกกับเห็นรูใหญ่บนหน้าท้องตัวเอง ตื่นตระหนกร้องขอความช่วยเหลือจากหวังอวี่

"งั้นข้าออกจากที่นี่ไปเลยล่ะ" หวังอวี่ความคิดหมุนติ้ว ปากถามอย่างรวดเร็วหนึ่งประโยค

"เหมือนเดิม ข้าสังเกตแล้ว ต่อให้เจ้าออกไปเมื่อกี้ พลังงานในร่างเขาก็ยังรั่วไหลตลอด ไม่มีทางหยุดได้เลย" เฮเลนายังคงส่ายหัว

เด็กชายสีหน้าซีดขาว

"พูดแบบนี้ เจ้าก็ไม่มีวิธีใด ๆ งั้นรึ เมื่อกี้ใครพูดกับข้าว่าจะมีประโยชน์มากต่อข้า" หวังอวี่ชำเลืองยอดงามผมทอง กล่าวเย็นชา

"ใครบอกว่าไม่มีวิธี หากพูดในแง่หนึ่ง ก็ไม่ใช่ว่าช่วยเขาไม่ได้ เจ้าลืมความสามารถข้าแล้วรึ" เฮเลนาได้ยินแล้วหัวเราะเบา ตามด้วยยกฝ่ามือข้างหนึ่ง ระหว่างห้านิ้วมีแสงไฟฟ้าพันเกลียว เสียงฟ้าร้องดังลั่น

"เจ้าหมายถึงการคัดลอกความทรงจำ!" หวังอวี่ตามด้วยกระจ่างขึ้นมาบ้าง

"ถูกต้อง ข้าพบว่าต่อให้อยู่ที่นี่ ความสามารถพิเศษไฟฟ้าแม่เหล็กของข้าก็ยังใช้ได้ แต่พลังจิตที่ใช้ไป เพราะไม่มีร่างกาย เลยเติมไม่ได้ ดังนั้น ข้าต้องการให้เจ้ารับปากเงื่อนไขหนึ่ง ถึงจะช่วยคัดลอกข้อมูลความทรงจำของเขา แบบนี้วันหน้าอาจจะคืนชีพเขาได้" ยอดงามผมทองกล่าวอย่างมั่นอกมั่นใจ

"เงื่อนไขอะไร ลองพูดมาฟัง" หวังอวี่ครุ่นคิดครู่ ก็พูดอย่างรวดเร็ว

"ง่ายมาก ขอแค่เจ้ารับปาก วันหน้าวันหนึ่งพาข้าออกจากที่นี่ก็พอ" ยอดงามผมทองกล่าวเปิดเผย

"เจ้ารู้ได้ยังไง ว่าข้ามีความสามารถพาเจ้าออกจากที่นี่จริง" หวังอวี่ย้อนถาม

"ต่อให้ตอนนี้ไม่ได้ ก็ไม่ได้แปลว่าวันหน้าเจ้าจะไม่ได้ ข้าแค่ต้องการคำมั่นจากเจ้า วันหน้าจะกลับคำหรือไม่แล้วแต่เจ้า ข้าก็ไม่ได้แนบเงื่อนไขเข้มงวดอะไร" เฮเลนาตอบอย่างดูเหมือนเรียบสงบ

หวังอวี่ได้ยินแล้ว เงียบงันไป

"พี่ใหญ่หวัง มันขยายขึ้นเรื่อย ๆ ครึ่งล่างข้าไม่มีความรู้สึกแล้ว" หวังเถี่ยจู้แทบจะเอ่ยน้ำเสียงสะอื้น ตะโกนใส่ทางหวังอวี่

หวังอวี่ฟังแล้ว รีบมองเขาอีกแวบ

เห็นเพียงรูใหญ่พร่ามัวบนหน้าท้องเด็กชาย เกือบจะแยกร่างเขาเป็นสองท่อนตรงกลางแล้ว แต่คนยังพูดได้ ดูพิลึกพิลั่นไม่เบา

"ดี ไปลงมือทำเถอะ เงื่อนไขนี้ข้ารับ" หวังอวี่ถอนใจหนึ่งเฮือก ในที่สุดก็รับเงื่อนไขสตรี

"ดีมาก ลั่นวาจาแล้วเป็นวาจาเดียว ถึงไม่มีหมวกช่วย แต่ก็แค่เปลืองพลังจิตเพิ่มขึ้นหน่อยเท่านั้น" เฮเลนาได้ยินแล้ว รอยยิ้มเต็มหน้า แสงโค้งไฟฟ้าในมือเปล่งประกายโชน เดินอย่างคล่องตัวไปหาเด็กชายฝั่งตรงข้าม

—