บทที่ 86 หอตำราพระธรรม

"แต่ราคาวิชาเวทเข้าขั้นนี่!"

หวังอวี่อดลูบถุงเก็บของไม่ได้

ช่วงนี้เขาถึงจะไม่ได้ใช้จ่ายก้อนใหญ่ แต่เพื่อรับประกันความคืบหน้าการบำเพ็ญ ทุกวันข้าววิญญาณกับเนื้อสัตว์ปีศาจไม่หยุด กินส่วนแบ่งฟรีที่รับมาจนเกลี้ยงไปนานแล้ว ทำได้แค่ทยอยไปตลาดในเล็กในสำนัก ซื้อข้าววิญญาณเนื้อสัตว์ปีศาจที่คุ้มราคาขึ้นมาอีกชุด

ทำให้สองร้อยศิลาวิญญาณในมือเขา ทยอยใช้ไปกว่าค่อนแล้ว

เฉพาะหน้านี้พอเขาเข้าสู่ฝึกปราณช่วงกลาง น้ำรวมวิญญาณพวกนั้นก็ไม่มีผลช่วยมากนัก ส่วนยาลูกกลอนเมฆเพลิงพวกนั้นถึงจะเป็นยาลูกกลอนเข้าขั้น แต่โดยทั่วไปใช้ทะลวงกำแพงวิชาเคล็ด ขัดเกลาพลังเวทในร่าง ดังนั้นต่อจากนี้เขาต้องหายาลูกกลอนบำเพ็ญทดแทนสักชนิด

อีกอย่าง ผ่านการบำเพ็ญพลังความคิดดาราครึ่งปีนี้ เขาถึงจะฝึกพลังความคิดดาราชั้นแรกสำเร็จ แต่ศิลาดาราในมือก็ใช้หมดไปเกือบเกลี้ยงเช่นกัน ก็ต้องไปเติมอีกชุด

เช่นนี้ ศิลาวิญญาณนิดเดียวในมือเขาก็ใช้ไม่พอเสียแล้ว

ดีที่ครึ่งเดือนก่อน หยินหลิงหลงให้คนในตระกูลส่งศิลาวิญญาณอีกหนึ่งร้อยก้อนมา

แต่ต่อให้เป็นเช่นนั้น เขาก็ตั้งใจจะจัดการของบางอย่างในมือ และหาช่องทางหารายได้ศิลาวิญญาณระยะยาว

หวังอวี่ครุ่นคิด เงยหน้ามองท้องฟ้า ก็โยนนกบินกลไกออกมา มุ่งสู่หอตำราพระธรรมของสำนักสี่ลักษณ์ทันที

ตามกฎสำนักสี่ลักษณ์ ไม่ว่าศิษย์สายในประตูนอก ล้วนต้องถึงฝึกปราณช่วงกลางขึ้นไปถึงเข้าหอตำราพระธรรมได้ เพื่อป้องกันศิษย์เพิ่งเข้าใหม่อายุน้อยที่ไม่รู้สูงต่ำ เลือกวิชาเวทเคล็ดที่ไม่เหมาะกับตัวเองไปฝึกมั่ว ๆ

นี่ก็เป็นเหตุผลที่เขายังไม่ได้ไปหอตำราพระธรรม

หอตำราพระธรรมต่างจากตำหนักกิจการรวมและหอสัตว์วิญญาณ ไม่ได้สร้างบนยอดเขา แต่ตั้งอยู่ในทะเลสาบที่ถูกขุนเขาห้อมล้อม

หวังอวี่ถึงจะมาที่นี่เป็นครั้งแรก แต่เพราะหาข้อมูลจากโจวฉู่ไว้ล่วงหน้าแล้ว ก็ไม่หลงทาง

บนที่ราบที่ถูกยอดเขาแปดลูกห้อมล้อม วิหารหินครามเรียบง่ายหลังหนึ่ง ตั้งตระหง่านอยู่กลางทะเลสาบเขียวมรกตราวอัญมณี

หวังอวี่บังคับนกกลไก บินช้า ๆ ถึงด้านหน้าวิหาร วนกลางอากาศหนึ่งรอบ ก็ค่อย ๆ ร่อนลง

แต่ตอนนั้นเอง เสียงแหวกอากาศจากที่ไกลดังขึ้น แสงมุดสีครามสายหนึ่งพุ่งทะยานมา ความเร็วสูงจน เกือบเฉียดนกกลไกของหวังอวี่แวบผ่านไป

นกกลไกควบคุมไม่ได้ในพริบตา หมุนคว้างกลางอากาศ พลิกตีลังกาตกลง

"ปัง" หนึ่งเสียง

หวังอวี่ปฏิภาณว่องไวเคลื่อนไหวก่อนหนึ่งจังหวะ กระโดดออกจากนกกลไก เท้าทั้งสองตกลงบนแท่นหินหน้าวิหารหินอย่างมั่นคง มือเดียวคว้าในห้วงอากาศ ก็รับนกกลไกได้อย่างคล่องตัว

"ผลุ"

แสงมุดสีครามก็หยุดในห้วงอากาศข้าง ๆ ที่แท้คืออินทรียักษ์สีดำขนาดเท่าบ้านตัวหนึ่ง ผิวกายมีแสงครามพันเกลียวเป็นเส้น ๆ ดูสง่างามยิ่งนัก

บนหลังอินทรียักษ์ ยืนด้วยชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ชายสูงใหญ่กำยำ หญิงเล็กบางสวยงาม

"พี่เมิ่ง อินทรีลมดำดูเหมือนชนคนเข้าให้" สตรีสวมกระโปรงยาวสีชมพูทั้งชุด เห็นภาพหวังอวี่รับนกกลไกด้วยมือเดียวพอดี ดวงตาทอประกายหวานพูดกับชายข้าง ๆ

ชายผู้นั้นสวมเสื้อคลุมดำ ข้างหลังเสียบทวนสั้นสีเงินเล่มหนึ่ง "อ้าว" หนึ่งเสียง สายตาพินิจหวังอวี่บนล่างหลายตา ก็กระโดดลงมาจากหลังอินทรีดำ

"ศิษย์น้องคนนี้ไม่เป็นอะไรใช่ไหม เมิ่งผู้นี้เพิ่งให้วิหควิญญาณลองวิชามุดลมที่เพิ่งเรียน ไม่นึกเลยว่าจะชนศิษย์น้องเข้า" ชายเดินมา ประสานมือคารวะกล่าว

"ที่แท้คือศิษย์พี่จากเขาเต่าทมิฬ ข้าน้อยไม่เป็นอะไร ขอตัวไปก่อน" หวังอวี่พลิกมือเดียว นกบินกลไกในมือแปรเป็นขนาดจิ๋วในแสงวิญญาณวาบไหวพริบตา มองเสื้อคลุมดำบนตัวบุรุษ ประสานมือคารวะตอบ ก็ก้าวยาวเดินเข้าวิหารหิน หายไปในประตูใหญ่

"อ้าว ศิษย์สายนอกคนนี้ถึงกับไม่รู้จักพี่เมิ่งรึ" ตอนนี้ สตรีเล็กบางข้าง ๆ ก็กระโดดลงมา ฉงนอยู่บ้าง

"คนนี้ไม่ใช่ศิษย์สายนอก เป็นศิษย์น้องประตูในเหมือนกับเจ้ากับข้า เจ้าลืมแล้วรึ นกบินกลไกมาตรฐานแบบนี้ มีแค่ศิษย์สายในที่ใช้" พี่เมิ่งกลับส่ายหัว มองแผ่นหลังหวังอวี่ที่จากไป ดวงตาหรี่เล็กลง

"อะไรนะ คนนี้ก็เป็นศิษย์สายในรึ ทำไมข้าถึงไม่รู้จัก……หรือว่าจะเป็น 'ศิษย์น้องหวัง' ที่เพิ่งเข้าเขาวิหคชาด ได้ยินว่าศิษย์น้องหวังคนนี้ตั้งแต่เข้าสำนักมาครึ่งปีก่อน ก็ปิดวิเวกไม่ออกมา กระทั่งการเทศนาเปิดเผยของผู้อาวุโสหลายท่านก็ไม่ไปฟัง ไร้มารยาทไปหน่อยนะ" สตรีเล็กบางได้ยินแล้วชะงัก แต่ทันใดก็ได้สติ

"ส่วนใหญ่ก็เป็นเขา แต่การกระทำของศิษย์น้องหวังแบบนี้ ข้ากลับเข้าใจได้บ้าง"

"ได้ยินว่าเขาเข้าสำนักด้วยพลังบำเพ็ญฝึกปราณช่วงต้น พลังบำเพ็ญแบบนี้ไปฟังการเทศนาของผู้บำเพ็ญใหญ่วางรากฐาน ส่วนใหญ่ก็เปลืองเวลา สู้ตั้งใจบำเพ็ญ ยกระดับพลังบำเพ็ญก่อนไม่ได้ ด้วยรากวิญญาณไฟชั้นสูงของเขา ต่อให้เข้าฝึกปราณช่วงกลาง ฝีมือก็จะไม่อ่อนเกินไป" พี่เมิ่งกล่าวเอื่อย ๆ

"พูดแบบนี้ คนนี้ก็คุ้มที่จะดึงเข้ากลุ่มอยู่บ้างนะ การประชุมธรรมสี่สำนักหลายปีให้หลังนั้น ยิ่งมีคนช่วยมาก ยิ่งมีโอกาสไปถึงสุดท้าย" สตรีเล็กบางกลอกตา พูดอย่างคันมือคันไม้

"อืม……เอาเป็นว่าไม่ดีกว่า เจ้าลืมข่าวลือนั้นแล้วรึ ศิษย์น้องหวังคนนี้ได้ยินว่าปรมาจารย์เฒ่าเพลิงหลีอนุญาตให้เข้าประตูในด้วยปากตัวเอง ถึงจะไม่รู้จริงเท็จ เจ้ากับข้าควรเคารพแต่ห่าง ๆ จะดีกว่า" พี่เมิ่งครุ่นคิดเล็กน้อย ค่อยกล่าว

"แต่ข้าได้ยินมาว่า ศิษย์น้องหวังคนนี้เป็นแค่ชิ้นทดลองวิชาเคล็ดใหม่ของปรมาจารย์เฒ่า เป็นแค่การทดลองล้มเหลว ถึงให้สิทธิ์ศิษย์สายในเป็นการชดเชย ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรจริงจังกับปรมาจารย์เฒ่าเพลิงหลีเลย" สตรีเล็กบางก็ครุ่นคิดพูด

"ข่าวลือแบบนี้ ข้าก็ได้ยิน แต่เจ้ารับประกันได้รึว่าข่าวลือนี้จริง ยิ่งกว่านั้นตอนนี้เหลือเวลาก่อนการประชุมธรรมอีกนาน ถึงตอนนั้นค่อยดูสถานการณ์แล้วชวนเข้ากลุ่มก็ไม่สาย" พี่เมิ่งก็ยังคงส่ายหัว

"ก็จริง สี่รากวิญญาณความเร็วบำเพ็ญเทียบกับสองรากวิญญาณของพี่ ก็ต่างกันราวฟ้ากับเหวจริง ๆ เกรงว่ารออีกหลายปี พี่ฝึกปราณเปร่งเปี่ยมแล้ว ศิษย์น้องหวังคนนี้ยังคงวนเวียนอยู่ที่ฝึกปราณชั้นสี่" สตรีเล็กบางเอามือป้องปากหัวเราะเบา

……

ดวงตาหวังอวี่ประกายผลึกวาบไหวเล็กน้อย ออกจากโหมดเร่งประสาน เสียงพูดของพี่เมิ่งกับสตรีในหูถึงค่อยหายไปจริง ๆ

ตอนนี้ เขายืนอยู่หน้าทางเดินสามสายแยกหลังประตูใหญ่วิหารหินแล้ว

บนผนังหินข้างทางเดิน แต่ละสายจารอักษรทองตัวใหญ่ตัวหนึ่ง

"สามัญ" "วิชาเวท" "ศิลปะ"

ที่นี่ว่างเปล่าโล่งโจ้ง ไม่มียามสักคน

หวังอวี่ครุ่นคิดครู่ ก็เดินเข้าทางเดินที่เขียน "สามัญ" ก่อน

ทางเดินไม่ยาวนัก เดินไปแค่ร้อยกว่าเมตร ทางเดินยาวเส้นหนึ่งก็ปรากฏเบื้องหน้า

สองข้างทางเดิน คือห้องหินถี่ยิบหนาแน่น มีถึงร้อยห้องเศษ ๆ

หวังอวี่เผยสีหน้าคาดไม่ถึง อดเดินไปดูไม่ได้ แต่เพิ่งย่างเท้าเข้าทางเดิน จู่ ๆ ผนังหินด้านหนึ่งก็แยกออก จากในนั้นคลานออกมาช้า ๆ ด้วยเต่ายักษ์ทั้งตัวเทาขาวตัวหนึ่ง

ตาเต่ายักษ์ขาวซีด แขนขาปกคลุมด้วยเกล็ดหนาเตอะ แต่ในปากคาบอ่างทองคำใบใหญ่ บนหลังยังตั้งตระหง่านด้วยศิลาจารึกแผ่นหนึ่ง

ศิลาจารึกมีอักษรดำแถวหนึ่ง: "ตำราคนสามัญ หนึ่งชั่วยาม หนึ่งศิลาวิญญาณ"