บทที่ 90 ชายฉกรรจ์

"ตระกูลอวี้นี่บ้าความจน หากมีตำราสืบทอดก็เรียนวิชาตีศัสตราเวทได้ ช่างตีศัสตราเวทจะยังหายากแบบนี้รึ อย่างน้อยสำนักสี่ลักษณ์เราก็ไม่ขาดตำราสืบทอดขั้นหนึ่ง แต่ช่างตีศัสตราเวทในสำนักไม่ใช่มีน้อยรายเต็มทีหรือไง" หวังอวี่ได้ยินราคาสองพันศิลาวิญญาณ พูดไม่ออกอยู่บ้าง

"ที่ศิษย์น้องว่าถูก แต่ตระกูลอวี้ก็ไม่ได้คิดจะขายตำราสืบทอดนี้ให้ศิษย์สำนัก แต่อยากขายให้พวกตระกูลกับผู้บำเพ็ญเสรีที่เป็นเป้าโง่"

"เจ๋อเจ๋อ จะเข้าประตูวิชาตีศัสตราเวท ย่อมต้องให้ช่างตีศัสตราเวทชี้แนะด้วยมือ ไม่งั้นเจอปัญหานิดเดียว คนนอกวงการก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว" ว่านซานเจ๋อเจ๋อกล่าว

"ศิษย์พี่ว่านพูดข่าวสุดท้ายมาเถอะ" หวังอวี่หลังผิดหวังต่อเนื่อง ก็ไม่ค่อยมีความหวังกับข่าวสุดท้ายแล้ว แต่ก็ยังเร่งให้อีกฝ่ายพูดออกมา

"ข่าวสุดท้ายคือเรื่องที่เพิ่งได้รับวันนี้ อาจารย์ซุนของตำหนักตีศัสตราเวท ระยะหลังต้องตีศัสตราเวทธาตุไฟชิ้นหนึ่ง ต้องการศิษย์ที่ฝึกวิชาเคล็ดธาตุไฟหลายคนมาช่วย"

"แต่การช่วยแบบนี้เป็นแค่ชั่วคราว อาจารย์ซุนจะจ่ายศิลาวิญญาณบ้าง และชี้แนะวิชาตีศัสตราเวทตามใจ แต่จะเรียนได้แค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาตัวเอง ดังนั้นศิษย์ที่มีพื้นวิชาตีศัสตราเวทบ้างจะเหมาะที่สุด" ว่านซานเล่าเอื่อย ๆ

"ไม่ต้องจ่ายศิลาวิญญาณ แถมยังจ่ายศิลาวิญญาณให้ด้วยรึ อันนี้ไม่เลวเลยนะ เอาทางนี้แหละ" หวังอวี่ฟังแล้วตาวาว พูดอย่างไม่ลังเล

"ศิษย์น้องหวัง เจ้าฟังไม่ชัดรึ อาจารย์ซุนท่านนี้แค่หาคนช่วยชั่วคราว ไม่ได้สอนวิชาตีศัสตราเวทอย่างเป็นระบบ จะชี้แนะแค่ตอนอารมณ์มาให้กับศิษย์ที่ดูเข้าตา เจ้าไม่เคยเรียนวิชาตีศัสตราเวท ไปก็เปลืองเวลา" ว่านซานคาดไม่ถึง รีบเอ่ยปากเตือน

"ไม่เป็นไร อย่างไรเสียอาจารย์ซุนท่านนี้เป็นคนจ่ายศิลาวิญญาณ ไม่ต้องเสียค่าเรียน ไม่กี่วันนี้ข้าก็ไปแลกตำราวิชาตีศัสตราเวทบางส่วนจากหอตำราพระธรรมมาศึกษาทั้งคืน" หวังอวี่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ

"ก็ได้ ในเมื่อศิษย์น้องตัดสินใจแล้ว ข้าก็ส่งชื่อเจ้าไป"

"อาจารย์ซุนท่านนี้บอกแค่ว่าต้องการศิษย์ที่ฝึกวิชาเคล็ดธาตุไฟ เงื่อนไขอื่นไม่ได้กล่าว ศิษย์น้องก็เข้าเงื่อนไขเป็นธรรมดา ต่อไป ศิษย์น้องจ่ายค่าธรรมเนียมอีกครึ่งหนึ่งก่อน" ว่านซานได้ยินแล้ว ก็ไม่พูดมาก กลับยื่นฝ่ามือใส่หวังอวี่

หวังอวี่หนังหน้ากระตุก แต่ก็ล้วงศิลาวิญญาณสิบก้อนจากในอก วางบนฝ่ามืออีกฝ่าย

"ดีมาก ศิษย์น้องหวังดูแล้วเป็นคนใจกว้าง ถ้าอาจารย์ซุนตกลงแน่นอน อีกหลายวันก็จะมียันต์ส่งสารแจ้งเจ้า" ว่านซานเห็นดังนั้น ยิ้มร่าเก็บศิลาวิญญาณ

"งั้นข้ารอข่าวเงียบ ๆ"

หวังอวี่พูดเรียบ ๆ หนึ่งประโยค ก็โยกตัวออกจากกระท่อมหิน

เขาเดินมายังลานโล่งนอกบ้าน สะบัดแขนเสื้อ ปล่อยนกกลไกออกมา แต่ไม่ได้กระโดดขึ้นทันที กลับขมวดคิ้ว พลิกตัวพูดใส่ข้างหลัง:

"พวกเจ้าสองคน ตามข้ามาทำไม"

เห็นเพียงข้างหลังเขาห่างออกไปหลายจั้ง เงาร่างอ้อนแอ้นสองเงา ยืนอย่างน่ารักอยู่ตรงนั้น คือสตรีวัยสาวคู่หน้าตาคล้ายกันที่ซื้อข้าววิญญาณเมื่อกี้

"ขอถามคุณชายหวัง ใช่ศิษย์พี่ของประตูในหรือไม่ ข้าชื่อเฝิงเสฺวี่ย คนนี้คือลูกพี่ลูกน้องเฝิงรุ่ย พี่น้องเราเป็นศิษย์สายนอกที่เพิ่งเข้าสำนักปีนี้ทั้งคู่" สตรีคนที่อายุมากกว่าหน่อย ดึงลูกพี่ลูกน้องข้าง ๆ จากไกล ๆ คารวะหวังอวี่หนึ่งที ค่อยกล่าวอย่างนอบน้อม

"ข้าเป็นศิษย์สายใน พวกเจ้าอยากบอกอะไรกันแน่" หวังอวี่กอดอกสองมือ ถามอย่างไม่ให้คนเข้าใกล้

"ศิษย์พี่หวัง พี่น้องเรามาจากผู้บำเพ็ญเสรีธรรมดา หลังเข้าสำนักรู้สึกว่าใช้ชีวิตในประตูนอกยากเย็น หวังว่าศิษย์พี่หวังจะช่วยอุปการะพวกเราบ้าง พี่น้องเรายินดีติดตามรับใช้ข้าง ๆ ศิษย์พี่" เฝิงเสฺวี่ยพูดกับหวังอวี่อย่างกล้า ๆ ส่วนเฝิงรุ่ยข้าง ๆ เห็นลูกพี่ลูกน้องตัวเองพูดแบบนี้ กลับหดตัวถอยหลัง เต็มหน้าด้วยความเขินอาย

"ข้าไม่ต้องการให้ใครติดตาม พวกเจ้าหาคนอื่นเถอะ" หวังอวี่หน้าไร้อารมณ์ ปฏิเสธเด็ดขาดหนึ่งคำ จากนั้นก็กระโดดขึ้นนกกลไก ทะยานบินจากไปตรง ๆ

"ไอ้สารเลว กล้าดูถูกพวกเราขนาดนี้ ก็แค่พรสวรรค์บำเพ็ญดีกว่าหน่อย เข้าประตูในได้เร็วกว่าหน่อยเท่านั้น!"

"พวกเราหากมีทรัพยากรพอ ความเร็วบำเพ็ญจะไม่ช้ากว่าเขาแน่ ก็เข้าประตูในได้" เฝิงเสฺวี่ยสีหน้าแปรเปลี่ยนหลายครั้ง รอให้นกกลไกบินจากไปไกล ค่อยกำสองมือพูดใส่กลางอากาศอย่างดุดัน

"พี่ลูกพี่ลูกน้อง เขาไม่รับก็ดีแล้ว พวกเราค่อย ๆ สะสมทรัพยากรเอง ก็เข้าประตูในได้" เฝิงรุ่ยข้าง ๆ กลับพูดเสียงเบา

"เจ้ารู้อะไร อาศัยสวัสดิการนิดเดียวที่สำนักให้ กับภารกิจประจำวันนิดหน่อยที่รับมา จะรอวันเดือนปีไหนถึงสะสมทรัพยากรพอบำเพ็ญถึงช่วงปลาย"

"ไอ้แซ่หวังนี่ไม่ได้ พวกเราหาศิษย์สายในคนอื่นที่ต้องการคนช่วย เจ้ากับข้าเป็นยอดงามสองคน จะกลัวว่าจะหาแบ็คที่เชื่อถือได้ไม่ได้รึ" เฝิงเสฺวี่ยพูดกับลูกพี่ลูกน้องด้วยความโมโหสม

เฝิงรุ่ยเห็นดังนั้น ก็ได้แต่ทำปากเบ้ ไม่พูดมาก

ลูกพี่ลูกน้องของนางคนนี้มีอำนาจเหนือกว่ามาตลอด หลังเข้าสำนักสองคนก็ยึดเอาอีกฝ่ายเป็นใหญ่เช่นเดิม

……

หวังอวี่ครู่หนึ่งให้หลัง ก็บินกลับถึงหน้าผา พอเขากระโดดลงจากนกกลไก เดินไปยังกระท่อมหิน สีหน้าก็มืดครึ้มลงอีกครั้ง

เห็นเพียงในยามค่ำมืดมิด ชายฉกรรจ์รูปร่างสูงกว่าเขาหนึ่งหัวคนหนึ่ง นั่งนิ่งไม่ขยับหน้าประตูบ้าน พอเห็นเดินมา ก็ลุกขึ้นยืน เสียงดังก้องกล่าว:

"ไอ้ตัวเล็ก ได้ยินว่าเจ้ามียาลูกกลอนเมฆเพลิง เอาออกมาทั้งหมดให้ข้า ถ้าไม่ให้ ข้าจะทุบหัวเจ้าให้แตก"

ชายฉกรรจ์ตาเล็ก จมูกแบน ขนจมูกห้อยออก ฟันเหลืองยาวสั้นเต็มปาก อัปลักษณ์สุดขีด แต่พอเปิดปาก ก็ดิบหยาบไร้เหตุผล

"เจ้าเป็นใคร ใครบอกเจ้าว่าข้ามียาลูกกลอนเมฆเพลิง" หวังอวี่ครุ่นคิดครู่ ค่อย ๆ ถาม

"ข้าใหญ่เป็นนักกำลังอารักขาเขาพยัคฆ์ขาว ยาลูกกลอนเมฆเพลิงน่ะแน่นอนพี่น้องบอกข้า เป็นอันว่าเจ้ามียาลูกกลอนเมฆเพลิงจริง ๆ เอาให้ข้า พี่ใหญ่ข้าใช้บำเพ็ญ" ชายฉกรรจ์ยื่นมือยักษ์ใหญ่ราวพัดใบลานออกมา ส่งเสียงดังก้องกล่าว

"พี่ใหญ่เจ้าคือใครอีก" หวังอวี่รำไรฟังออกบางอย่าง สายตาวาบไหวถามต่อ

"เจ้าไอ้ตัวเล็กนี่พล่ามมากเหลือเกิน ดูท่าไม่อยากให้แล้ว" ชายฉกรรจ์ได้ยินหวังอวี่ถามอีกครั้ง จู่ ๆ ก็ไม่อดทน ตาเล็กสองข้างประกายร้ายวาบ มือใหญ่ที่ยื่นออกมาเดิม จู่ ๆ ก็กลับมือตะปบ ห้านิ้วราวภูเขาเล็กกดลงใส่หัวหวังอวี่

การเคลื่อนไหวนี้เร็วผิดธรรมดา

แต่หวังอวี่แค่หัวไหล่โยกหนึ่งที คนก็เลื่อนถอยออกไปราวปลาไหล หลบการตะปบของชายฉกรรจ์พอดี

ชายฉกรรจ์ชะงัก แต่ทันใดในตาประกายร้ายเข้มขึ้น สูดลมหายใจลึกหนึ่งเฮือก แขนที่ตะปบออกจู่ ๆ ก็หนาใหญ่ขึ้นหนึ่งรอบฉับพลัน ก้าวเข้าหน้าหนึ่งก้าว ส่งหมัดใส่จุดที่หวังอวี่ยืนอยู่อีกหมัด

หมัดยังไม่ทันโดนหวังอวี่ แรงดันลมน่าสะพรึงก็พุ่งหวือมาก่อน

หวังอวี่เห็นดังนั้น ก็สูดลมหายใจเข้าเช่นกัน ครึ่งบนร่างจู่ ๆ ก็ขยายโตขึ้นหนึ่งรอบฉับพลัน ตามด้วยส่งหมัดออกหนึ่งหมัดเช่นกัน

เสียงสนั่น "ตูม" หนึ่งเสียง

หวังอวี่รู้สึกเพียงแขนร้อนวูบ หมัดราวกระแทกบนแผ่นเหล็กกล้า เจ็บแปลบรำไร พร้อมกันนั้นพลังมหึมาน่าสะพรึงสายหนึ่งระเบิดออกจากฝั่งตรงข้าม ร่างสะเทือนหนึ่งที คนก็ปลิวกระเด็นออกไปโดยไม่รู้ตัว