บทที่ 92 ผู้สรรค์สร้าง

"ที่นี่ เจ้าไม่หิว ไม่กระหาย ไม่แก่ ตอนนี้ยังเสกอีก 'ตัวเอง' มาเป็นเพื่อนได้ เจ้ากลัวอะไร" หวังอวี่มองเฮเลนาอีกคนที่หน้าไร้อารมณ์ ในใจตกใจมาก แต่ปากกล่าวเรียบ ๆ

"ฮึ ข้าไม่คัดลอกข้อมูลความทรงจำสักหน่อย สร้างร่างโคลนชั่วคราวออกมา อยู่คนเดียวที่นี่จะไม่บ้าหรอกรึ" เฮเลนาถลึงตามองหวังอวี่ เต็มหน้าด้วยสีหน้าแค้น

"พูดแบบนี้ เจ้าทำให้หวังเถี่ยจู้คืนชีพได้แล้ว" หวังอวี่หรี่ตา ถาม

"ไม่ได้ ร่างโคลนจิตนี้ของข้า รับข้อมูลความทรงจำได้มากที่สุดแค่หนึ่งในสามของคนปกติ มากกว่านี้ก็จะพังเอง อีกทั้งโคลนได้แค่ความทรงจำตัวเอง ยังคงอยู่ได้ไม่นาน" เฮเลนาส่ายหัวรัว ๆ จากนั้นลุกขึ้น เดินไปหน้ายอดงามผมทองฝั่งตรงข้าม มือเดียวตบไหล่นาง

"ผลุ" หนึ่งเสียง ยอดงามผมทองที่หน้าไร้อารมณ์ หายไปจากที่ตรงนั้น

หวังอวี่เห็นดังนั้น ผิดหวังอยู่บ้าง แต่ก็ชี้ไปยังเก้าอี้โลหะข้างยอดงามผมทอง ถาม

"แล้วของพวกนี้เรื่องอะไรอีก ครั้งก่อนตอนข้าไป ยังไม่มีของพวกนี้เลย"

"ครึ่งปีนี้เจ้าฝึกพลังความคิดดาราใช่ไหม" เฮเลนากลับย้อนถาม

"ข้าฝึกพลังความคิดดาราจริง ๆ เกี่ยวกันด้วยรึ" หวังอวี่ไม่ปิดบัง บอกตามตรง

"เจ๋อเจ๋อ ศิลาดาราในต่างพิภพหาได้ง่ายรึ"

"บนดาวคราม ของพวกนี้ถูกรัฐบาลชาติมหาอำนาจหลายชาติผูกขาดอย่างลับสุดยอดไปนานแล้ว เป็นครั้งคราวก็มีหลุดออกข้างนอกบ้าง ก็ถูกปั่นราคาสูงจนถึงฟ้า" เฮเลนาไม่ตอบคำถาม บนหน้ากลับเผยสีหน้าอิจฉา

"ข้าบอกเจ้าตั้งแต่เมื่อไรว่าข้าอยู่ในต่างพิภพ" หวังอวี่ได้ยินแล้ว ในตาแวบสีหน้าระวังภัย

"ฮึ นี่ยังต้องเดารึ การปรากฏตัวกะทันหันของ 'หวังเถี่ยจู้' คนนั้น ยังไม่บอกทุกอย่างอีกรึ"

"ยิ่งกว่านั้นหากยังอยู่บนดาวคราม ต่อให้ข้าเหลือแค่กายจิต ก็ไม่มีทางถูกขังที่นี่นานขนาดนี้"

"ส่วนใหญ่คงเพราะตามเจ้ามายังต่างพิภพ ถึงทำให้ไม้ตายที่ข้าวางไว้บนดาวครามไร้ผลทั้งหมด" เฮเลนาก็ไม่ปิดบัง ถลึงตาสีฟ้าครามมองหวังอวี่ พูดอย่างแค้น

"พูดแบบนี้ หากอยู่บนดาวคราม สภาพแบบนี้เจ้าก็พลิกเกมได้รึ" หวังอวี่ฟังแล้ว คาดไม่ถึงอยู่บ้าง

"ฮึ คุณหนูข้าก็เป็นผู้ทรงพลังระดับสองเอที่ยืนบนยอดของดาวคราม มีฝีมือเล็กน้อยแบบนี้แปลกตรงไหน" เฮเลนาตอบอย่างหยิ่งทระนง

"เจ้ายังไม่ได้บอกข้า ของพวกนี้สร้างขึ้นมายังไง" หวังอวี่ทำท่าทางไม่สนใจ ชี้ไปยังเก้าอี้โลหะอีกที

ไม่ว่าหญิงผู้นี้เมื่อก่อนมีฝีมือยิ่งใหญ่แค่ไหน ตอนนี้ต้องอาศัยหน้าจอล็อกอินระบบถึงดำรงอยู่ได้ ก็ไม่ต้องเกรงใจมาก

"ของพวกนี้ ข้าใช้พลังความคิดดาราสร้างขึ้นมา" เฮเลนาตอบอย่างไม่พอใจ

"เกี่ยวกับพลังความคิดดาราจริง ๆ รึ" หวังอวี่เผยสีหน้าแคลงใจ

"หลังเจ้าไปไม่นาน พื้นที่ห้องโถงก็เริ่มขยายเองทีละน้อย ไม่นานข้าก็รู้สึกว่าพลังความคิดดาราที่ข้าฝึก มีปฏิสัมพันธ์กับห้องโถงนี้ ดูเหมือนพลังความคิดดาราของข้ากลายเป็นส่วนหนึ่งของห้องโถง" เฮเลนาพูดถึงตรงนี้ หยุดไปครู่ บนหน้าเผยสีหน้าแปลก ๆ

หวังอวี่เผยสีหน้าคาดไม่ถึง

"ดังนั้น ข้าก็ใช้พลังความคิดดาราตัวเองทำการทดลองเล็ก ๆ ในที่สุดพบว่าที่นี่ ใช้พลังความคิดดาราสร้างของใด ๆ ที่ตรงกับการรับรู้ของข้าในห้องโถงนี้ได้" ยอดงามผมทองค่อย ๆ กล่าว

"คำพูดนี้หมายความว่าอะไร ที่ว่าของที่ตรงกับการรับรู้ของเจ้าคืออะไร" หวังอวี่ขมวดคิ้ว

"ก็คือของที่ข้าเคยเห็นกับตาในความเป็นจริง รู้หลักการและโครงสร้างอย่างชัดเจน พร้อมกันนั้นต้องเป็นของที่ 'ห้องโถง' นี้ ไม่สิ ควรเป็น 'ไท่หยวน' ยอมรับ ของทั้งหมดนี้ เช่น……" เฮเลนาอธิบายในปาก มือเดียวคว้ากลางอากาศ ผลคือจุดประกายผลึกควบแน่นในมือ ชั่วพริบตาก็ปรากฏปืนพกลูกโม่ดำมืดกระบอกหนึ่ง

ยอดงามผมทองยกมือ ยิงพื้นหนึ่งนัด

"ปัง" หนึ่งเสียง

พื้นสีเงินไฟพุ่งกระจาย ปลอกกระสุนระยิบระยับตกบนพื้น ส่งเสียงดังกังวาน

"นี่มัน……" หวังอวี่ตาค้างอ้าปากหวอ

"เจ้าดูด้วยตัวเอง" เฮเลนาโยนปืนลูกโม่มาตรง ๆ

หวังอวี่รับของที่โยนมาเต็มมือ สัมผัสได้ชัดถึงด้ามจับโลหะที่เย็นเยียบ จับเล่นดูครู่ ก็แกะลูกโม่ออกอย่างไม่คล่อง เผยกระสุนสีเหลืองอร่ามห้านัดข้างใน กระทั่งยังได้กลิ่นดินปืนหลังยิงบ้าง

"เจ้าจินตนาการออกมาได้ยังไง" หวังอวี่จับเล่นปืนลูกโม่ กระทั่งทำท่าเล็งหลายครั้ง บนหน้าสีหน้าตกใจมากขึ้น

"ข้าชอบปืนมาตั้งแต่เด็ก โดยเฉพาะรุ่นโบราณบางรุ่นที่โครงสร้างเรียบง่าย ถอดประกอบง่ายหน่อย แต่ก็ยังงั้น ปืนลูกโม่กระบอกนี้ก็ใช้เวลาข้าครึ่งเดือน"

"แรกสุด ข้าต้องใช้พลังความคิดดาราจินตนาการวัสดุเหล็กกล้าต่าง ๆ ที่ต้องการก่อน แล้วสร้างทุกชิ้นส่วนของปืนตามขนาดที่รู้ สุดท้ายค่อยจินตนาการขนาดกระสุนกับส่วนผสมและอัตราส่วนของดินปืน ในช่วงนี้ล้มเหลวเต็มร้อยกว่าครั้ง ค่อยสร้างของชิ้นนี้สำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบด้วยพลังความคิดดารา"

ยอดงามผมทองพูดไปพลาง พลิกมือเดียวหนึ่งที ในมือจุดประกายผลึกวาบไหว ปรากฏกระบอกปืนสีดำสนิทขึ้น จากนั้นปรากฏด้ามปืนครึ่งซีกและกระสุนหลายนัด

"แต่หากรู้แค่รูปทรง ไม่รู้โครงสร้างและหลักการอย่างชัดเจน ต่อให้ของที่ดูเรียบง่ายแค่ไหน ก็ไม่สำเร็จ" เฮเลนาพูดจบ โยนชิ้นส่วนปืนในมือทิ้ง แล้วเอาสองมือถูกัน ในประกายผลึกวาบไหว ของรูปทรงกระบอกสีทองอร่ามชิ้นหนึ่งควบแน่นในมือ

ยอดงามผมทองจับกระบอก เพียงปัดใส่ห้วงอากาศเบื้องหน้า ใบมีดแสงขาวโพลนสายหนึ่งพุ่งออกจากปลายกระบอก ยาวสามฉือเศษ ๆ

แต่ชั่วพริบตาถัดมา "ผลุ" หนึ่งเสียง ใบมีดแสงและกระบอกแปรเป็นประกายผลึกหายไปพร้อมกัน

หวังอวี่เห็นภาพนี้ ความคิดพลิกผันหลายตลบ มือหนึ่งหิ้วปืนลูกโม่ อีกมือก็คว้ากลางอากาศเบื้องหน้าเช่นกัน

ครู่หนึ่งให้หลัง ในฝ่ามือที่ว่าง จุดประกายผลึกวาบไหว มีดสั้นเหล็กคุณภาพต่ำเล่มหนึ่งปรากฏขึ้น

หวังอวี่หยิบมีดสั้นพลิกไปพลิกมาตรวจสอบรอบหนึ่ง ในใจชื่นชมเงียบ ๆ แต่ในปากก็ถามยอดงามผมทองอีกประโยค:

"ของที่สร้างจากพลังความคิดดาราพวกนี้ อยู่ได้นานแค่ไหน"

"ดูเหมือนที่นี่อยู่ได้ตลอดไป อย่างน้อยของที่ข้าสร้างตอนแรกสุด ตอนนี้ก็ยังไม่หายไปเอง แต่หากเจ้าอยากให้มันหาย ขอแค่สัมผัสมัน แล้วในสมองจินตนาการให้หายก็ได้"

ยอดงามผมทองพูดไปพลาง ปลดสร้อยคอทองคำเส้นประณีตจากคอ ลูบในมือ

ชั่วพริบตาถัดมา สร้อยคอทองก็สลายไปในประกายผลึก

หวังอวี่เห็นดังนั้น สองมือก็สะบัดของในมือเช่นกัน ในใจท่อง "หายไป"

ผลคือมีดสั้นเหล็กและปืนลูกโม่ ก็ผุดประกายผลึกพร้อมกัน หายไปไร้ร่องรอย

เฮเลนาเห็นภาพนี้ บนใบหน้าทันใดผุดสีหน้าหวาดกลัว