ตอนที่ 489 เพื่อนร่วมบ้านเกิดเลี้ยงต้อนรับ เหลือสติไว้บ้าง

ขับออกจากวงเวียนหน้าโรงแรมยังไม่ทันถึงหกโมงสี่สิบนาที ซึ่งยังอยู่ในช่วงเวลาเร่งด่วนช่วงเย็น บนท้องถนนจึงเคลื่อนตัวสลับหยุดนิ่งตลอดทาง โชเฟอร์หานในฐานะคนปักกิ่งแท้ๆ แม้จะไม่ได้ขับรถแท็กซี่ แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคให้เขาเปิดปากคุยจ้อได้เป็นครึ่งค่อนวัน ขอแค่มีคนเปิดประเด็นถามขึ้นมาสักเรื่อง

ตลอดทางจึงไม่น่าเบื่อเลยสักนิด ระยะทางไม่ถึงสิบกิโลเมตร ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงก็มองเห็นกลุ่มอาคารอันเป็นเอกลักษณ์ของโซโหแล้ว

ตามคำขอของหลี่เหวิน รถอัลฟาร์ดไม่ได้เลี้ยวลงที่จอดรถใต้ดิน แต่ส่งทั้งสามคนลงริมทางเท้าด้านนอกจุดหมายปลายทาง หลังจากนัดแนะว่าจะติดต่อกันทางโทรศัพท์แล้ว รถก็ขับออกไปหาที่จอดเอง