ตอนที่ 113 ประหม่า

"นายเป็นเครื่องเล่นเทปรึไง" เจียงเหยียนไป๋ยืดตัวตรง ก้าวเข้ามาหาครึ่งก้าวพลางลดเสียงลง "เพลงนี้นายเต้นไปกี่รอบแล้ว ถึงพันรอบหรือยัง หลับตาเต้นยังจบเพลงได้เลย จะตื่นเต้นอะไรนักหนา"

"ฉันไม่ใช่ซูเปอร์สตาร์สักหน่อย" ในที่สุดเหอซฺวี่ก็ยอมหันมาสบตา คิ้วขมวดมุ่น "แม่งเอ๊ย นายขึ้นเวทีทุกวันจะไม่ตื่นเต้นก็ไม่แปลกหรอก แต่ทั้งชีวิตนี้ฉันเคยขึ้นเวทีสักกี่ครั้งกันเชียว ตอนสอนเต้นอยู่ที่ปั้นซิงเอนเตอร์เทนเมนต์ แค่เห็นกล้องฉันยังเดินเลี่ยงเลย... แต่นี่จะให้ฉันออกไปเต้นต่อหน้าคนตั้งสามพันคน แถมยังแต่งตัวสภาพนี้อีก..."

เขายกมือขึ้นจับเสื้อเชิ้ตสีดำคอวีลึกถึงอกของตัวเอง ขอบปกเสื้อสะท้อนแสงไฟฉุกเฉินหลังเวทีวูบวาบ รอยผ่าข้างเอวแนบเนื้อจนรู้สึกเย็นวาบไปทั้งผิว