ตอนที่ 141 ห้ามใช้เสียง

ช่วงเวลาไม่กี่วันที่เหอซฺวี่ต้องนอนโรงพยาบาลผ่านไปช้าและเงียบสงบกว่าที่คิดไว้มาก แน่นอนว่าความเงียบที่ว่าหมายถึงเงียบทางกายภาพจริงๆ เพราะเขาพูดไม่ได้

เขาเอนหลังพิงหัวเตียง ในมือถือสมุดกับปากกาที่เจนตั้งใจซื้อมาให้ พลางขีดๆ เขียนๆ ไปเรื่อยอย่างไม่รีบร้อน

แสงแดดยามบ่ายของลอสแอนเจลิสนอกหน้าต่างส่องลอดผ่านมู่ลี่ ทอดเงาเป็นริ้วขนานลงบนผ้าปูเตียงสีขาว