ตอนที่ 350 ปลอบประโลม

นิ้วมือของเหอซฺวี่ชะงักอยู่บนผ้าห่มครู่หนึ่ง

เขามองใบหน้าที่เรียบเฉยของจวงจวิ้น ฟังอีกฝ่ายพูดจนจบประโยค ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกในใจก็ตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง มันทรมานยิ่งกว่าตอนที่ร้องไห้เมื่อคืนเสียอีก

ถ้าคำพูดพวกนี้ออกมาจากปากเจียงเหยียนไป๋ เขายังยอมรับได้หน้าตาเฉย