ตอนที่ 228 เซียวเฟิงนายไม่เป็นอะไรใช่ไหม

ซุนลี่รู้ตัวดีว่าตนเองออกอาการตื่นเต้นจนเกินงาม ใบหน้าจึงพลันแดงระเรื่อขึ้นมาทันที เธอรีบปล่อยมือจากเซียวเฟิงแล้วถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะหันไปหาพวกหวังเผิง "หวังเผิง จริงๆ แล้วอาจารย์ประจำชั้นให้ฉันมาดูอาการพวกนายน่ะ"

ถ้าหลี่เฉียงมาได้ยินเข้าคงต้องโวยวายขอความเป็นธรรมแน่ๆ ก็เห็นกันอยู่ชัดๆ ว่าพอรู้ข่าวเซียวเฟิงกับหวังเผิงเข้าโรงพยาบาลปุ๊บ เธอก็ใส่เกียร์หมาวิ่งหน้าตั้งออกมาทันที ไม่คิดจะฟังคำอธิบายอะไรจากเขาเลยสักนิด!

พอกลุ่มของหวังเผิงได้ยินอย่างนั้นต่างก็สบตากัน แล้วมองซุนลี่ด้วยสายตาทำนองว่า 'คิดว่าพวกฉันจะเชื่อลงเหรอ'