ตอนที่ 307 ช่วยปู่ของฉันด้วย

"คุณมันไร้ยางอาย!" จู่ ๆ โอวหยางรั่วเสวี่ยก็ระเบิดอารมณ์ใส่ ทำเอาเซียวเฟิงยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"ผมไร้ยางอายเหรอ หมายความว่ายังไงกันแน่" เซียวเฟิงเกิดเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเต็มหัว ทั้งที่ตนยังไม่ได้พูดอะไรสักคำแท้ ๆ

"คุณ! คุณอยากได้ตัวฉันใช่ไหมล่ะ!" ใบหน้างดงามของโอวหยางรั่วเสวี่ยแดงก่ำด้วยความโกรธจัด ในสายตาเธอ ท่าทีที่ไม่ยอมรับทั้งไม้นวมและไม้แข็งของเซียวเฟิง จะมีจุดประสงค์อะไรได้อีกนอกจากคิดจะครอบครองตัวเธอ