ตอนที่ 952 ลั่วหนานจือกลายเป็นความอับอายไปแล้วงั้นหรือ

"นี่ฉันไปหาเรื่องตัวตนระดับไหนกันแน่ ทำไมแค่ไอ้หมอนี่จ้องมาแวบเดียว ฉันถึงรู้สึกเหมือนตัวเองตายไปแล้วรอบหนึ่งเลยล่ะ"

เจิ้งเซวียนเหงื่อกาฬแตกพลั่กไปทั้งตัว ขาแข้งอ่อนเปลี้ยไปหมด ตอนนี้เขาอยากจะวิ่งหนีก็ทำไม่ได้เสียแล้ว และที่น่าขายหน้าสิ้นดีคือเขาถึงกับกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ราดออกมาตรงนั้นเลย

เมื่อเห็นสารรูปของเจิ้งเซวียน เซียวเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะเอามือปัดผ่านจมูกเบา ๆ เขาเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่า นายน้อยแห่งตระกูลเจิ้งคนนี้จะมีความสามารถแค่นี้จริง ๆ ตนเพียงแค่แผ่กลิ่นอายของขั้นเซิ่งจิ้งออกไปเพียงเศษเสี้ยว กลับทำให้ฝ่ายตรงข้ามตกใจกลัวจนฉี่ราดได้ขนาดนี้