ตอนที่ 147 ที่นี่มีของดี

กลางดึกคืนนั้น เขาแกล้งทำเป็นหลับ จงใจแง้มประตูห้องไว้โดยไม่ลงกลอน

แสงจันทร์สาดส่องลงมาจากท้องฟ้ายามราตรีที่ไม่มีวันแปรเปลี่ยนนอกหน้าต่าง เคลือบผ้าปูเตียงจนกลายเป็นสีขาวเงิน

ช่วงรุ่งสาง ช่องว่างตรงบานประตูก็เลื่อนเปิดออกเป็นแนวเส้นอย่างไร้เสียง เงาดำสายหนึ่งค่อยๆ ทาบทับลงมายังหลินหยางที่อยู่บนเตียง