บทที่ 119 ฉันมีของดีจะให้เธอ

น้ำเสียงของเย่เฟิงเย็นเยียบราวกับแท่งน้ำแข็ง ทุกถ้อยคำแฝงด้วยไอเย็นที่เสียดแทงไปถึงกระดูก จนเย่เสวี่ยรู้สึกเจ็บแปลบไปถึงแก้วหู

เธอนั่งทรุดกองอยู่บนพื้นหินอ่อนที่เรียบมันและเย็นเฉียบ จ้องมองแววตาเย็นชาของเย่เฟิงด้วยความตกตะลึงและปวดใจ หัวใจราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบคั้นแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

เศษเสี้ยวความทรงจำจากชาติก่อนเริ่มพรั่งพรูออกมา เธอคล้ายได้เห็นเย่เทียนที่เบื้องหน้าแสร้งทำเป็นขอร้องแทนเย่เฟิงต่อหน้าครอบครัว แต่ลับหลังกลับคอยราดน้ำมันลงบนกองไฟ ซ้ำเติมสถานการณ์ให้เลวร้ายลงเรื่อยๆ