บทที่ 121 เสี่ยวเฟิงไม่มีวันให้อภัยพวกเราอีกแล้ว

ขณะที่เสิ่นชิงเสวี่ยกำลังเดินทางไปที่ห้องทำงานของเย่เฟิง ในห้องพักผู้ป่วยพิเศษของโรงพยาบาลหมายเลขหนึ่งเมืองมังกร เย่เสวี่ยซึ่งเพิ่งฟื้นได้สติกำลังเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาเลื่อนลอย

ภาพความหลังในอดีตเริ่มฉายซ้ำวนเวียนอยู่ในหัวของเธอไม่หยุดหย่อน

ตอนเธออายุเจ็ดขวบ หลังจากแม่คลอดน้องสาวมาสามคน ในที่สุดก็ให้กำเนิดน้องชายให้เธอหนึ่งคน จำได้ว่าตอนนั้นเธอพูดด้วยความดีใจว่า "ดีจังเลย ในที่สุดฉันก็มีน้องชายสักที ความปรารถนาของฉันเป็นจริงแล้ว!"