บทที่ 207 ระเบียงไร้สิ้นสุด

สายตาของเย่เฟิงยังไม่ทันปรับโฟกัส เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอึดอัดเย็นเยียบและเน่าเปื่อยพัดเข้าปะทะใบหน้า

เมื่อภาพรอบตัวชัดเจนขึ้น เย่เฟิงก็พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนเนินเขาอันรกร้างว่างเปล่า

ท้องฟ้าเป็นสีเหลืองหม่นไร้ชีวิตชีวา มองไม่เห็นดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์ และยิ่งไม่มีทางเห็นดวงดาว