บทที่ 213 ความจริง

เสียงร้องไห้ของหลิวอวิ๋นซีเจือความดีใจที่รอดพ้นจากความตายและความหวาดกลัว น้ำตาอุ่นๆ ไหลอาบแก้มหยดลงบนเสื้อของเย่เฟิง

ผ่านไปครู่หนึ่ง เย่เฟิงที่ยังเกร็งอยู่บ้างจึงตบหลังหลิวอวิ๋นซีเบาๆ แล้วปลอบเสียงนุ่ม "ไม่ต้องกลัวแล้วครับ ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ผมจะพาคุณออกไปเดี๋ยวนี้"

หลิวอวิ๋นซีหน้าแดงระเรื่อพลางค่อยๆ คลายอ้อมแขน "ขอบคุณค่ะคุณชายเย่ ฉันติดค้างชีวิตคุณครั้งหนึ่งแล้ว"