บทที่ 330 เหลือเชื่อเกินไปแล้ว

ผืนทะเลอันกว้างใหญ่ระลอกคลื่นสีครามพลิ้วไหว น้ำทะเลใสกระจ่างสะท้อนประกายแสงวิญญาณอันอบอุ่น หาดทรายสีทองใต้แสงแดดยามบ่ายแลดูราวกับ ‘พรม’ สีทองผืนใหญ่

เย่เฟิงนั่งเท้าเปล่าอยู่บนหาดทรายพลางส่งคำขอติดต่อหาเบลินดา ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบรับอย่างรวดเร็ว

“คุณเย่เฟิง ไม่ได้พบกันเสียนาน ไม่ทราบว่าคราวนี้ต้องการแลกเปลี่ยนสิ่งใดหรือคะ” เบลินดากล่าวด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงนุ่มนวล