บทที่ 80 ใช้น้ำแร่แลกตัวอย่างน้ำเสีย

ขณะที่เย่เฟิงและมู่เหลยกำลังจ้องมองกองเรือขนาดมหึมานอกช่องหน้าต่างด้วยความตื่นเต้น ภาพของนายทหารยศพลโทก็ปรากฏขึ้นบนจอขนาดยักษ์ในห้องประชุมวางแผนการรบ

“ผู้บัญชาการกองเรือย่อยทุกหน่วยรับคำสั่ง การเปิดฉากบุกเต็มรูปแบบกำลังจะเริ่มขึ้น ได้ยินแล้วตอบด้วย”

“กองเรือย่อย ‘ธันเดอร์ช็อก’ รับทราบ”

“กองเรือย่อย ‘สตรีมฟิช’ รับทราบ”

“กองเรือย่อย ‘กลอรี่สูงสุด’ รับทราบ”

…

เมื่อผู้บัญชาการกองเรือย่อยทยอยรายงานตัวจนครบ เสิ่นอวิ๋นเฟยจึงกดชุดหูฟังตอบกลับไปว่า “กองเรือจู่โจมพายุรับทราบ”

เมื่อผู้บัญชาการทุกหน่วยรายงานตัวเสร็จสิ้น นายพลโทก็ออกคำสั่งขั้นเด็ดขาด “เปิดฉากบุกเต็มรูปแบบได้!”

สิ้นเสียงคำสั่ง ยานรบขนาดใหญ่ของ 「สหพันธ์มนุษยชาติ」 หลายร้อยลำที่สะสมพลังงานไว้เต็มพิกัดต่างแผดเสียงกึกก้อง ปืนใหญ่หลักระดมยิงลำแสงพลังงานทำลายล้างออกมานับไม่ถ้วน

ลำแสงอันร้อนระอุฉีกกระชากผ่านห้วงอวกาศอันมืดมิด ราวกับหอกสายฟ้าที่เทพเจ้าขว้างลงมา พุ่งกระหน่ำใส่พื้นผิวของดาวเคราะห์สีเขียวมรกตเบื้องล่าง

เย่เฟิงและมู่เหลยต่างกลั้นหายใจโดยพร้อมเพรียง จ้องมองภาพอันยิ่งใหญ่อลังการนอกหน้าต่างตาไม่กะพริบ

บนพื้นผิวดวงดาวระเบิดเป็นประกายไฟสว่างจ้าเป็นหย่อมๆ ต่อเนื่องกัน แม้มองจากห้วงอวกาศอันไกลโพ้นก็ยังเห็นได้อย่างชัดเจน

พื้นที่ซึ่งเคยเต็มไปด้วยกลุ่มอาคารอันเป็นระเบียบ เริ่มถูกแทนที่ด้วยรอยไหม้เกรียมเป็นวงกว้าง นั่นคือหลักฐานบ่งบอกว่าสิ่งปลูกสร้างและฐานทัพของศัตรูถูกกวาดล้างจนราบคาบ

ภาพเบื้องหน้านั้นงดงามจนแทบหยุดหายใจ ทว่าก็โหดเหี้ยมจนน่าสะพรึงกลัวเช่นกัน

“มัน… สุดยอดเกินไปแล้ว! ถ้าพวกเรามียานรบแบบนี้สักลำ ฝูงซอมบี้หรือคลื่นสัตว์อสูรพวกนั้นก็แค่เรื่องขี้ผง!” มู่เหลยพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจากความตื่นเต้น

เย่เฟิงไม่ได้พูดอะไร แต่กำปั้นที่กำแน่นและแววตาที่ลุกโชนได้เผยความรู้สึกในใจของเขาออกมาทั้งหมด

พลังทำลายล้างฟ้าถล่มดินทลายนี้ คือสัญลักษณ์แห่งสติปัญญาและพละกำลังของมนุษย์ในโลกเทคโนโลยีระดับสูง และเป็นการลงทัณฑ์อันเด็ดขาดที่สุดต่อศัตรูทั้งมวล

เย่เฟิงยิ่งแน่วแน่กับปณิธานในใจว่า จะต้องพาหัวเซี่ยก้าวข้ามดาวสีน้ำเงิน ออกไปสู่ระบบสุริยะ ชิงความเป็นใหญ่ในห้วงดารา และจารึกประวัติศาสตร์หน้าใหม่ขึ้นมาให้ได้

การระดมยิงจากปืนใหญ่ยานรบดำเนินต่อไปนานกว่าสิบนาทีก่อนจะค่อยๆ ซาลง เมื่อการถล่มหยุดลงโดยสิ้นเชิง นายพลโทก็สั่งการต่อทันที “กองเรือย่อยทุกหน่วย รายงานสถานการณ์รบ”

“กองเรือย่อย ‘ธันเดอร์ช็อก’ ทำลายเป้าหมายที่กำหนดเรียบร้อย”

“กองเรือย่อย ‘สตรีมฟิช’ ทำลายเป้าหมายที่กำหนดเรียบร้อย”

“กองเรือย่อย ‘กลอรี่สูงสุด’ ทำลายเป้าหมายที่กำหนดเรียบร้อย”

…

“กองเรือจู่โจมพายุ ทำลายเป้าหมายที่กำหนดเรียบร้อย”

เมื่อเสิ่นอวิ๋นเฟยรายงานเสร็จสิ้น นายพลโทจึงออกคำสั่งระลอกใหม่ “ยานคุ้มกันและยานพิฆาตลงสู่พื้นผิวชั้นบรรยากาศ คุ้มกันยานลำเลียงพลส่งหน่วยนาวิกโยธินลงไปกวาดล้างข้าศึกที่เหลือ ยานลาดตระเวนและยานประจัญบานให้ประจำการในอวกาศต่อไป รักษาการระวังภัยเพื่อป้องกันไม่ให้กองเรือหนุนของ 「คอร์ซอน」 วาร์ปเข้ามาจู่โจมกะทันหัน”

หลังรับคำสั่ง ยานคุ้มกันและยานพิฆาตของทุกกองเรือย่อยก็เริ่มคุ้มกันยานลำเลียงพลมุ่งหน้าลงสู่พื้นผิวดวงดาว

ส่วนยานลาดตระเวนและยานประจัญบานขนาดใหญ่ยังคงประจำการเฝ้าระวังอยู่ในห้วงอวกาศต่อไป

เมื่อเห็นว่าการรบหลังจากนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตนแล้ว เย่เฟิงจึงเอ่ยลาเสิ่นอวิ๋นเฟยและมู่เหลย

“พี่เสิ่น น้องมู่เหลย ผมต้องกลับดาวสีน้ำเงินแล้ว หวังว่าจะได้ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกคุณอีกนะ”

“โชคดีนะพี่เย่เฟิง ขอให้ได้เลื่อนยศเป็นร้อยโทเร็วๆ ล่ะ!” มู่เหลยกำหมัดขวาให้กำลังใจ

“เจอกันคราวหน้า คงเป็นตอนที่คุณมาทดสอบเลื่อนยศร้อยโท ขอให้ผ่านฉลุยนะ” เสิ่นอวิ๋นเฟยยิ้มพลางตบไหล่เย่เฟิง

เย่เฟิงพยักหน้า ก่อนจะสั่งการระบบให้ส่งตัวเขากลับสู่โลกเดิม

แสงสีขาวสว่างวาบเข้าห่อหุ้มร่างของเย่เฟิงไว้ แรงดึงดูดอันคุ้นเคยปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ภาพสุดท้ายในสายตาของเขาคือพื้นผิวดวงดาวนอกช่องหน้าต่างที่ถูกเพลิงสงครามเผาผลาญ และรอยยิ้มจริงใจของเสิ่นอวิ๋นเฟยกับมู่เหลย

พร้อมกับอาวุธยุทโธปกรณ์รุ่นล่าสุดและความหวังอันเปี่ยมล้นต่ออนาคต ร่างของเย่เฟิงก็อันตรธานหายไป

มู่เหลยหันไปพูดกับเสิ่นอวิ๋นเฟยว่า “พี่อวิ๋นเฟย งั้นผมก็ขอกลับก่อนนะครับ หวังว่าห้องทดลองของพี่จะสร้างเสร็จโดยเร็ว”

เสิ่นอวิ๋นเฟยตบไหล่มู่เหลยเบาๆ “รอให้สงครามกวาดล้าง 「พันธมิตรคอร์ซอน」 สิ้นสุดลงก่อน ฉันจะรีบจัดการเรื่องฝั่งนายให้เต็มที่แน่นอน”

“ขอบคุณมากครับพี่อวิ๋นเฟย งั้นผมไปก่อนนะ ไว้เจอกันครับ” มู่เหลยพูดจบก็เลือกข้ามมิติกลับสู่โลกของตัวเองเช่นกัน

ภายในห้องโถงบ้านของเย่เฟิง แสงสีขาวกลุ่มหนึ่งสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ เมื่อแสงจางลง ร่างของเขาก็ปรากฏขึ้นตรงนั้น

เขายกข้อมือซ้ายขึ้นดูเวลา พบว่าตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มกว่าของวันที่ 21 กันยายนแล้ว

เย่เฟิงเปิดหน้าต่างระบบเพื่อติดต่อไปหาม่ออวี่แห่ง 「มิติโลกรกร้าง」 ทันที

ทว่าอีกฝ่ายอาจติดธุระอยู่ คำขอติดต่อของเย่เฟิงจึงยังไม่ได้รับการตอบรับ

เย่เฟิงจึงทำสมาธิตัดสินใจแวะเข้าไปในมหาเรือนเซียนของตนก่อน

เมื่อตรวจสอบความคืบหน้าในการอัปเกรด ก็พบว่ายังต้องใช้เวลาตามโลกจริงอีก 1 วัน 2 ชั่วโมง 57 นาที 36 วินาที มหาเรือนเซียนจึงจะเลื่อนขั้นเป็นระดับกลาง

เย่เฟิงปิดหน้าต่างมหาเรือนเซียนลง แล้วเดินไปดูพืชผลที่เพาะปลูกไว้ในแปลงดินวิญญาณ

ปรากฏว่าภาพตรงหน้าทำเอาเขาต้องประหลาดใจ

ในแปลงดินวิญญาณทั้งสี่แปลง พืชดอกนานาชนิดที่หว่านไว้เริ่มผลิดอกตูมให้เห็น ส่วนพืชผลทางการเกษตรก็เจริญงอกงามอย่างน่าชื่นใจ กะดูแล้วคงอีกไม่นานเกินรอที่จะเก็บเกี่ยวได้

ส่วนหุ่นยนต์อัจฉริยะด้านการเกษตรทั้งห้าตัวที่เปิดใช้งานไว้ กำลังง่วนอยู่กับการดูแลแปลงดินวิญญาณอย่างขะมักเขม้น

ด้วยความที่ดินอุดมสมบูรณ์และมีไอวิญญาณหนาแน่น พืชผลในแปลงจึงเติบโตได้ดีจนแทบไม่ต้องพึ่งพาฟังก์ชันพิเศษของพวกมันเท่าใดนัก

หน้าที่หลักของพวกมันในตอนนี้จึงเป็นการคอยเฝ้าระวังไม่ให้พวกหมา แมว หรือนกเข้ามากัดกินทำลายพืชผล

เมื่อหุ่นยนต์ตัวหนึ่งเห็นเย่เฟิงเข้ามา ก็รีบเดินเข้ามาทักทาย “เจ้านาย มาแล้วหรือครับ? ตอนนี้มีปัญหาอยู่นิดหน่อย พืชผลบางส่วนใกล้จะสุกงอมแล้ว แต่เรายังไม่มีโรงเก็บผลผลิต ไม่ทราบว่าเจ้านายจะให้เก็บพวกมันไว้ที่ไหนดีครับ?”

เย่เฟิงตบหลังหุ่นยนต์ตัวนั้นเบาๆ “ตามฉันมา”

เขาพามันมาที่ห้องเก็บของ พลางชี้ไปยังกล่องและตู้เก็บของเหล่านั้น “เอามาเก็บไว้ที่นี่ชั่วคราวก่อนแล้วกัน”

หุ่นยนต์รับคำ “เข้าใจแล้วครับเจ้านาย แล้วก็มีอีกเรื่องครับ พวกไก่ เป็ด หมา แมว และนกพวกนั้นชอบมาคอยขโมยกินหรือทำลายพืชผล ถ้าสร้างเรือนกระจกได้ก็น่าจะดีที่สุดครับ”

เย่เฟิงพยักหน้า “ข้อเสนอแนะเข้าท่าดี รอให้มหาเรือนเซียนเลื่อนระดับเป็นระดับกลางก่อน ฉันจะลงมือจัดการเรื่องนี้ให้ ช่วงนี้พวกนายก็ลำบากกันไปก่อนนะ”

หุ่นยนต์รีบตอบ “ไม่ลำบากเลยครับ ได้รับใช้เจ้านายถือเป็นเกียรติของพวกเราครับ”

เย่เฟิงพยักหน้าไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงยิ้มแล้วตบไหล่โลหะของมันเบาๆ เป็นการชื่นชมทัศนคติในการทำงาน

จังหวะนั้นเอง เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากระบบค้าขายก็ดังขึ้น เป็นม่ออวี่ที่ส่งคำขอติดต่อกลับมา

เมื่อเย่เฟิงกดรับสาย ม่ออวี่ที่อยู่อีกฝั่งของหน้าจอก็เกาหัวด้วยความเกรงใจ “ขอโทษด้วยครับพี่เย่เฟิง พอดีเมื่อกี้ผมติดธุระอยู่นิดหน่อย เลยไม่ได้รีบกดรับสายของพี่ครับ”

“ไม่เป็นไรหรอก อาอวี่” เย่เฟิงโบกมือ “เรื่องมันเป็นอย่างนี้ พอดีคู่ค้าต่างมิติสายเทคโนโลยีขั้นสูงของฉัน เขามีเครื่องกรองน้ำบริสุทธิ์ที่แลกเปลี่ยนได้ แต่ก่อนอื่นต้องได้ตัวอย่างน้ำเสียไปวิเคราะห์ก่อน พวกเขาถึงจะติดตั้งระบบกรองน้ำได้ตรงจุด ฉันก็เลยอยากให้นายส่งตัวอย่างแหล่งน้ำจากฝั่งนั้นมาให้ฉันหน่อย”

ม่ออวี่ลูบหน้าด้วยความตื่นเต้น “ได้เลยครับพี่เย่เฟิง งั้นผมขอวางสายก่อน เดี๋ยวพอเก็บตัวอย่างน้ำเสียได้แล้วจะรีบติดต่อกลับไปนะครับ”

ผ่านไปราวห้านาที ม่ออวี่ก็เก็บตัวอย่างน้ำเสียมาได้และติดต่อกลับมาหาเย่เฟิง

ทันทีที่เย่เฟิงกดรับสาย ม่ออวี่ก็ชูขวดที่บรรจุน้ำเสียสีเหลืองอมดำขึ้นมา “พี่เย่เฟิง นี่คือของที่พี่อยากได้ครับ แล้วพี่… จะเอาอะไรมาแลกเปลี่ยนหรือครับ?”

เสียงของม่ออวี่ค่อยๆ เบาลงเรื่อยๆ เพราะในมุมมองของเขา การเอาน้ำเสียสกปรกขวดเดียวมาแลกกับของดีๆ ของคนอื่น มันดูเอาเปรียบเกินไปจริงๆ

เย่เฟิงหยิบน้ำแร่ยี่ห้อ ‘จิ่วเชียนว่าน’ ขนาด 200 มิลลิลิตรออกมาสองขวดแล้วเอ่ยว่า “พวกเรามาเริ่มแลกเปลี่ยนกันเถอะ”

แม้ว่าน้ำแร่สองขวดนี้จะไม่ได้มีปริมาณมากมายอะไร แต่ม่ออวี่ก็พยักหน้ารับรัวๆ ก่อนจะทำรายการแลกเปลี่ยนกับเย่เฟิงจนเสร็จสิ้น

และอาจเป็นเพราะมูลค่าการซื้อขายต่ำเกินไป เย่เฟิงจึงได้รับค่าประสบการณ์เพียง 2 แต้ม และแต้มพลังงานแค่ 20 แต้มเท่านั้น