บทที่ 89 เอาตระกูลหลี่มาประเดิมสังเวยธงรบก็แล้วกัน

เมื่อมองดู "ดวงอาทิตย์เทียม" ที่กำลังทำงานอย่างเงียบเชียบ เย่เฟิงก็รู้ว่ามหาเรือนเซียนของเขาจะไม่ต้องกังวลเรื่องพลังงานอีกต่อไป

และหากเทคโนโลยีนี้ถูกเปิดเผยออกไป ภูมิทัศน์ด้านพลังงานของคนทั้งโลกก็คงเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

"รุ่น R100 ส่งหุ่นยนต์สักตัวมาช่วยฉันประกอบโต๊ะทำงานอเนกประสงค์ ส่วนที่เหลือพวกนายก็ปรับจูนและทดสอบความเสถียรของเตาปฏิกรณ์ต่อไป ฉันจะพักสักหน่อย รอฟ้าสว่างแล้วค่อยออกไปซื้อวัสดุก่อสร้างโรงเรือนกับโกดัง"

รุ่น R100 ขานรับ "รับทราบครับโฮสต์ พวกเราจะเริ่มปรับจูนและทดสอบเดี๋ยวนี้ จะดูแลให้เตาปฏิกรณ์ทำงานได้อย่างปลอดภัยและมีประสิทธิภาพสูงสุดครับ"

เย่เฟิงพยักหน้า ดูเวลาแล้วพบว่าตีสองกว่าแล้ว

เดิมทีเขาตั้งใจจะเข้านอนทันที แต่เพราะกังวลว่าเย่เซิ่งหรือเย่โม่จะติดต่อมา จึงตัดสินใจกลับออกมายังโลกความเป็นจริง

พอโทรศัพท์จับสัญญาณได้ ก็มีสายที่ไม่ได้รับแจ้งเตือนขึ้นมาสามสาย ทว่าไม่ใช่จากเย่เซิ่งหรือเย่โม่ แต่กลับเป็นหลิวอวิ๋นซีทั้งหมด

"หือ… หลิวอวิ๋นซีโทรมาหาฉันดึกขนาดนี้ทำไมกัน?"

ด้วยความสงสัย เย่เฟิงจึงส่งข้อความวีแชตไปถาม "คุณหลิว ดึกดื่นขนาดนี้มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"

เขาคิดว่าหลิวอวิ๋นซีคงหลับไปแล้ว เพราะโทรมาตั้งแต่ตอนเที่ยงคืนกว่า และตอนนี้ก็ตีสองแล้ว แต่คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาในทันที "คุณชายเย่ ทางซิงไห่ของเราอยากร่วมมือกับ 'ซิงเสวียนเทค' ของคุณน่ะค่ะ พรุ่งนี้สิบโมงเช้าพอจะสะดวกมาที่สำนักงานใหญ่ของ 'เครือซิงไห่' ไหมคะ?"

เย่เฟิงนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วพิมพ์ตอบกลับไป "ได้ครับ เจอกันสิบโมง"

"ค่ะคุณชายเย่ เจอกันสิบโมงนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"

หลังจากคุยกับหลิวอวิ๋นซีเสร็จ เย่เฟิงก็ส่งรายการวัสดุที่ต้องใช้สร้างโรงเรือนและโกดังไปให้เย่โม่ กำชับให้รีบไปจัดซื้อ แล้วจึงกลับเข้าไปพักผ่อนในมหาเรือนเซียน

ทว่าเขากลับลืมหยิบมือถือติดตัวเข้าไปด้วย โดยวางทิ้งไว้บนโต๊ะรับแขกกลางห้องโถง

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร เย่เฟิงที่กำลังหลับลึกก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงเรียกเข้าอันคุ้นหู

เย่เฟิงลุกพรวดขึ้นมาจากเตียง มองไปรอบๆ เมื่อแน่ใจว่ายังอยู่ในมหาเรือนเซียนก็ประหลาดใจ "ทำไมมือถือถึงดังได้? อยู่ในมิติมันไม่มีสัญญาณไม่ใช่เหรอ?"

เมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้าดังต่อเนื่องเป็นจังหวะ เย่เฟิงก็นึกขึ้นได้ว่าเขาลืมหยิบมือถือเข้ามาด้วย จึงตัดสินใจออกจากมหาเรือนเซียนทันที

พอกลับมาปรากฏตัวที่ห้องโถง ก็พบว่าเป็นมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะจริงๆ กำลังส่งเสียงร้องลั่น

และพอนึกย้อนไปว่าตอนอยู่ในมิติ เขาเหมือนจะได้ยินเสียงคนเปิดประตูด้วย ก็เข้าใจได้ทันทีว่าจากภายในมหาเรือนเซียนยังสามารถรับรู้ความเคลื่อนไหวจากโลกภายนอกได้

"ดีเลย ต่อไปจะได้ไม่ต้องกังวลว่าถ้าเข้าไปในมิติแล้วคนอื่นจะติดต่อไม่ได้"

เย่เฟิงคิดพลางกดรับสาย "อาเซิ่ง มีเรื่องอะไร?"

"บอสครับ ตระกูลหลี่คิดจะหาเรื่องเรา บอสพอจะมาที่ไซต์งานได้ไหมครับ เดี๋ยวผมจะรายงานรายละเอียดให้ฟัง" น้ำเสียงของเย่เซิ่งที่ดังมาจากปลายสายแฝงแววเดือดดาล

สีหน้าของเย่เฟิงพลันเคร่งขรึมลง เขาย่อมรู้ดีว่าตระกูลหลี่เป็นหนึ่งในตระกูลใหญ่ที่มีหน้ามีตาของเมืองมังกร

ทว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยข้องเกี่ยวกับคนตระกูลหลี่ ทั้งไม่เคยมีเรื่องบาดหมางหรือผลประโยชน์ทับซ้อนกันแม้แต่น้อย

"ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ นายไปสืบเรื่องตระกูลหลี่มาให้หมด ดูว่าพวกมันมีเรื่องสกปรกหรือทำอะไรผิดกฎหมายเอาไว้บ้าง" เย่เฟิงออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด ไร้ความลังเล

"รับทราบครับบอส" เมื่อวางสาย เย่เซิ่งก็ใช้ขีดความสามารถทางเทคโนโลยีของตนเริ่มลงมือทันที

ในฐานะมนุษย์สังเคราะห์ระดับสูงจากมิติเทคโนโลยี การเจาะระบบเครือข่ายสำหรับเขาจึงง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ

เพียงป้อนชุดคำสั่งทะลวงผ่านไฟร์วอลล์ ระบบคอมพิวเตอร์ของตระกูลหลี่รวมถึงบริษัทในเครือทั้งหมดก็ถูกเจาะเข้าไปอย่างเงียบเชียบ

ข้อมูลลับ แผนธุรกิจ บัญชีภาษี ตลอดจนข้อมูลสำคัญอื่นๆ ถูกดึงออกมาส่งตรงเข้าสู่หน่วยความจำหลักของเย่เซิ่งอย่างต่อเนื่อง

ในขณะที่เข้าควบคุมเครือข่าย เย่เซิ่งยังแทรกซึมเข้าไปในสมาร์ตโฟนของสมาชิกระดับสูงในตระกูลหลี่อีกด้วย

ไม่ว่าจะเป็นประวัติการแชตลับ หรือภาพถ่ายฉาวที่ซ่อนอยู่ในโฟลเดอร์ส่วนตัว ล้วนถูกเย่เซิ่งคัดลอกออกมาจนหมดสิ้น

เขาเปรียบเสมือน 'นักล่าในเงามืด' ที่แฝงตัวอยู่เบื้องหลัง ดึงหลักฐานการใช้อำนาจเอื้อประโยชน์ การสมคบคิดใต้โต๊ะ และธุรกิจสีเทาทุกอย่างของตระกูลหลี่ขึ้นมาอยู่บนโต๊ะ

ระหว่างที่เย่เฟิงกำลังขับรถมุ่งหน้าไปยังไซต์งาน มือถือของเขาก็ได้รับการแจ้งเตือนไฟล์เข้ารหัสที่เย่เซิ่งส่งเข้ามาไม่ขาดสาย

พอกดเปิดดู หลักฐานทั้งการยักยอกงบประมาณโครงการ การเลี่ยงภาษี การข่มขู่ทำร้ายคู่แข่ง ไปจนถึงการพัวพันกับแก๊งอิทธิพลมืดก็ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน ทุกชิ้นล้วนมีน้ำหนักมากพอที่จะลากคอพวกมันมารับโทษทัณฑ์

สีหน้าตึงเครียดของเย่เฟิงผ่อนคลายลง มุมปากยกยิ้มเย็นชา

"ในขณะที่ทุกตระกูลและทุกขั้วอำนาจในเมืองมังกรต่างพากันเกรงกลัว 'กองกำลังปริศนา' ที่หนุนหลังฉันอยู่ พวกแกตระกูลหลี่กลับกล้าเสนอหน้าออกมาเป็นรายแรก! ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องเอาพวกแกมาประเดิมสังเวยธงรบเสียแล้ว!"

เมื่อเย่เฟิงมาถึงไซต์งาน เขาก็เห็นชายหนุ่มหน้าตาดีท่าทางหยิ่งยโสโอหังคนหนึ่งกำลังยืนขวางประตูทางเข้า พร้อมบอดี้การ์ดร่างกำยำในชุดสูทสีดำ ตัดผมเกรียนและสวมแว่นตากันแดดอีกแปดคน

เย่เซิ่งและคนงานก่อสร้างอีกสิบกว่าคนกำลังยืนประจันหน้ากับอีกฝ่าย

เห็นดังนั้น เย่เฟิงจึงสั่งการกับเสี่ยวจือในทันที "เสี่ยวจือ หาข้อมูลไอ้เวรนี่มาให้หมด แล้วไปขุดเรื่องฉาวของมันมาด้วย"

เวลาผ่านไปไม่ถึง 20 วินาที 'แอปพลิเคชันเสี่ยวจือ' บนมือถือของเย่เฟิงก็มีโฟลเดอร์ไฟล์ถูกส่งเข้ามา

เมื่อเปิดดู ข้อมูลประวัติโดยละเอียดของชายหนุ่มคนนั้น รวมทั้งพฤติกรรมระยำที่แอบทำไว้ลับหลัง ก็ปรากฏแก่สายตาของเย่เฟิงจนหมดเปลือก

เย่เฟิงกวาดตามองข้อมูลคร่าวๆ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาชายคนนั้นแล้วเอ่ยถาม "หลี่เหวินชง ฉันจำได้ว่าตัวเองกับตระกูลหลี่ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน นายทำแบบนี้หมายความว่ายังไง?"

หลี่เหวินชงเดินเข้ามาประจันหน้า พลางกวาดสายตามองเย่เฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า

พอเห็นว่าอีกฝ่ายหน้าตาดีกว่า แถมยังตัวสูงกว่าตนเองหนึ่งช่วงตัว เขาก็ยิ่งหงุดหงิด จึงพูดกระแทกเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ "แกคือไอ้คุณชายตัวจริงที่ตระกูลเย่เขี่ยทิ้งสินะ? ที่ดินตรงนี้ฉันถูกใจ เอาเงินแสนนี้ไปแล้วไสหัวไปซะ!"

"หึ ถ้าฉันปฏิเสธล่ะ?" เย่เฟิงแค่นยิ้มหยัน

หลี่เหวินชงยื่นนิ้วชี้หน้าเย่เฟิงพลางข่มขู่ "เย่เฟิง อย่าคิดมาลองดีกับฉัน! ฉันให้โอกาสแกแล้ว รับเงินไปแล้วรีบไสหัวไปซะ ไม่งั้นเชื่อไหมว่าฉันสั่งเก็บแกได้ในไม่กี่นาที!"

เย่เฟิงคว้ามืออีกฝ่ายแล้วหักนิ้วชี้ข้างนั้นดังกร๊อบ "ฉันไม่ชอบให้ใครมาชี้นิ้วใส่หน้า!"

หลี่เหวินชงหวีดร้องเสียงหลงเหมือนหมูถูกเชือด พลางแผดเสียงลั่น "พวกมึงยืนบื้ออะไรอยู่ รุมมันสิโว้ย! หักแขนหักขามันให้หมด!"

ที่จริง ทันทีที่หลี่เหวินชงเริ่มอ้าปากร้อง บอดี้การ์ดทั้งแปดคนก็ขยับตัวพุ่งเข้ามาแล้ว

ทว่าเย่เซิ่งกลับพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วและพละกำลังเหนือมนุษย์ เพียงชั่วพริบตาไม่ถึงหนึ่งนาที เขาก็ซัดบอดี้การ์ดทั้งแปดคนลงไปนอนหมอบกระแตกับพื้น

เย่เฟิงฟาดฝ่ามือตบหน้าหลี่เหวินชงฉาดใหญ่ แรงตบไม่เพียงแต่ฟาดฟันหลุดไปสองซี่ แต่ยังซัดจนอีกฝ่ายสลบเหมือดคาที่ทันที

จากนั้น เย่เฟิงก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อสายไปยังเบอร์หนึ่ง

ณ คฤหาสน์ตระกูลหลี่ ชายวัยกลางคนในชุดลำลองสวมแว่นสายตากำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อย่างสบายอารมณ์

เมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ชายคนนั้นเห็นว่าเป็นเบอร์แปลกที่ไม่ได้บันทึกชื่อไว้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

แต่พอเห็นว่าเป็นเบอร์ท้องถิ่นในเมืองมังกร เขาจึงกดรับสาย "ฮัลโหล ใครครับ?"

เสียงอันเย็นเยียบของเย่เฟิงดังมาจากปลายสาย "หลี่กั๋วฟู่ ในเมื่อตระกูลหลี่ของแกรนหาที่ตายกับฉัน เย่เฟิงคนนี้ก็จะทำให้ตระกูลหลี่ของแกล้มละลาย และลบชื่อพวกแกออกไปจากเมืองมังกรซะ!"

พูดจบ เย่เฟิงก็ตัดสายทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว