บทที่ 94 กำหนดทิศทางขั้นสุดท้าย

เย่โม่เห็นด้วยกับการที่เย่เฟิงคิดจะใช้ ‘นิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้’ เป็นข้อต่อรองเพื่อแสวงหาความร่วมมือกับระดับประเทศ ทว่าในใจเขาก็ยังอดกังวลไม่ได้

"บอสครับ เทคโนโลยี ‘นิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้’ จะนำมาซึ่งแรงสนับสนุนอย่างเต็มกำลังและความร่วมมืออย่างจริงใจจากรัฐบาลก็จริง แต่มันก็ต้องดึงดูดสายตาละโมบ หรือแม้กระทั่งการก่อวินาศกรรมจากสายลับต่างชาติอย่างเลี่ยงไม่ได้ บอสพร้อมรับมือกับมรสุมลูกใหญ่ที่กำลังจะถาโถมเข้ามาแล้วใช่ไหมครับ"

เมื่อเผชิญกับคำถามตรงไปตรงมา เย่เฟิงก็ตอบกลับอย่างเด็ดขาด "ถ้าแค่สายลับต่างชาติกระจอกๆ ฉันยังรับมือไม่ได้ ก็คงไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นสุดยอดพ่อค้าต่างมิติแล้ว อีกอย่าง ทางการย่อมคิดอ่านรอบคอบและมองการณ์ไกลกว่าพวกเราอยู่แล้ว เรื่องบางเรื่องพวกเขาจะช่วยจัดการให้เอง

แล้วก็นะ ต่อให้เราไม่ร่วมมือกับรัฐบาล แต่ก้มหน้าก้มตาพัฒนาอยู่ฝ่ายเดียว นายคิดว่าพอเราเปิดตัวผลิตภัณฑ์เทคโนโลยีล้ำยุคออกมาเรื่อยๆ ในอนาคต ถึงตอนนั้นพวกสายลับต่างชาติจะไม่ตามมาดมกลิ่นหรือไง"

เย่โม่พยักหน้าพลางเอ่ย "ฟังบอสพูดแบบนี้ ผมก็ตาสว่างแล้วครับ บอสมองการณ์ไกลจริงๆ"

เย่เฟิงเอ่ยต่อด้วยท่าทีผ่อนคลาย "อีกอย่าง มีทั้งนาย อาเซิ่ง แล้วก็เสี่ยวจืออยู่ การจะดักฟังเครือข่ายอินเทอร์เน็ตกับระบบข่าวกรองของชาติต่างๆ มันไม่ใช่เรื่องง่ายนิดเดียวหรอกเหรอ

ถึงเวลาถ้ามีสายลับหรือสายสืบจากประเทศไหนคิดจะลงมือกับพวกเรา พวกนายก็ย่อมรู้ล่วงหน้าอยู่แล้ว สิ่งที่รอพวกมันอยู่ก็มีแต่ความล้มเหลวเท่านั้นแหละ"

คำพูดนี้ช่วยคลายความกังวลของเย่โม่ลงจนหมดสิ้น เท้าที่เหยียบคันเร่งอยู่พลอยนิ่งและมั่นคงขึ้น

ราวๆ 30 นาทีต่อมา รถก็แล่นมาถึงลานจอดรถชั้นใต้ดินของคอนโดที่เย่เฟิงพักอาศัย

เย่เซิ่งในชุดสูทเรียบเนี้ยบยืนรออยู่ก่อนแล้ว

ข้างๆ มีหญิงสาววัยรุ่นสองสามคนกำลังยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแอบถ่ายเย่เซิ่งด้วยท่าทางเคลิบเคลิ้ม พลางกระซิบกระซาบคำว่า ‘หล่อมากเลย’ ไม่หยุดปาก

เย่เฟิงเดินเข้าไปตบไหล่เย่เซิ่งเบาๆ "โทษทีนะ ให้รอนานเลย พวกเราขึ้นไปคุยกันข้างบนเถอะ"

เย่เซิ่งพยักหน้ารับ แล้วเดินขนาบข้างคู่กับเย่โม่ตามหลังเย่เฟิงเข้าไปในตัวอาคาร

"ว้าว ไม่อยากจะเชื่อเลย หล่อระดับเทพทั้งสามคนเลยนี่นา! ทำไมเมื่อก่อนพวกเราไม่เคยสังเกตเห็นเลยนะ!"

กลุ่มสาวๆ ดูจะยิ่งตื่นเต้นฮือฮากันยกใหญ่

เย่เฟิงได้ยินเสียงคุยของพวกเธอชัดเจน แต่ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย ในหัวของเขาจดจ่ออยู่แต่เรื่องการติดต่อเจรจาความร่วมมือกับผู้นำระดับสูงของประเทศ

เมื่อกลับเข้ามาในห้อง เย่เฟิงก็บอกเล่าความคิดที่จะใช้เทคโนโลยี ‘นิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้’ ไปแลกกับความร่วมมือกับรัฐบาลให้เย่เซิ่งฟัง

ได้ยินดังนั้น เย่เซิ่งนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น "บอสครับ ผมเข้าใจและสนับสนุนการร่วมมือกับรัฐบาลอย่างเต็มที่ มูลค่าของ ‘นิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้’ นั้นประเมินค่าไม่ได้ มันคือใบเบิกทางที่มีน้ำหนักที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัยครับ"

"แต่ว่า…" เขาเปลี่ยนน้ำเสียงเพื่อเสนอข้อกังวล "ผมมองว่าตอนนี้เราเพิ่งจะเริ่มต้น โรงงานและศูนย์วิจัยก็ยังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง รากฐานยังไม่มั่นคงพอ หากเราหงายไพ่ตายใบนี้ออกมาตั้งแต่ตอนนี้ แม้จะได้รับความสนใจอย่างมหาศาล แต่เราอาจสูญเสียการควบคุมและความยืดหยุ่นในการเจรจาไปได้

ยิ่งไปกว่านั้น การตกเป็นเป้าสายตาในเวทีสากลเร็วเกินไปอาจนำปัญหาที่ไม่จำเป็นตามมา ข้อเสนอแนะของผมคือ สร้างโรงงานให้เสร็จก่อน แล้วค่อยประกาศความก้าวหน้าของเทคโนโลยีใหม่สักหนึ่งหรือสองอย่าง สร้างรากฐานอุตสาหกรรมขึ้นมาให้มั่นคง พอมีผลงานเป็นชิ้นเป็นอันและสะสมกำลังกับแต้มต่อในการเจรจาได้มากพอ ค่อยนำเทคโนโลยี 'นิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้' ไปแลกกับการสนับสนุนจากรัฐบาลครับ"

เย่โม่กลับส่ายหน้าแล้วแย้งด้วยน้ำเสียงสุขุมแต่หนักแน่น "อาเซิ่ง ความกังวลของนายมีเหตุผล แต่ฉันคิดว่ามันระมัดระวังจนเกินไป ก็เพราะเทคโนโลยี 'นิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้' สำคัญอย่างยิ่งยวดและส่งผลกระทบเป็นวงกว้าง เราถึงยิ่งต้องผูกมัดตัวเองเข้ากับระดับประเทศให้เร็วที่สุด

ด้วยกำลังของพวกเราเพียงลำพัง ต่อให้มีโรงงานกับศูนย์วิจัยคอยบังหน้า แต่พอเทคโนโลยีชิ้นต่อๆ ไปถูกปล่อยออกมา มันก็ไม่มีทางหลบพ้นสายตามหาอำนาจระดับนานาชาติได้อยู่ดี

มีเพียงการพึ่งพาพลังของประเทศเท่านั้น ถึงจะสร้างปราการอันแข็งแกร่งที่สุดเพื่อต้านทานคลื่นลมและสัตว์ร้ายเหล่านั้นไว้ภายนอกได้ เทคโนโลยีนี้ยิ่งนำไปพัฒนาและประยุกต์ใช้เร็วขึ้นวันหนึ่ง ก็ยิ่งเกิดผลดีมหาศาลต่อประเทศและต่อพวกเรามากเท่านั้น

เพราะงั้นเราควรชิงความได้เปรียบ เริ่มต้นการเจรจาร่วมมือกับรัฐบาลให้เร็วที่สุด ถึงจะกุมอำนาจการตัดสินใจไว้ในมือได้ อีกทั้งยังได้รับความไว้วางใจและการสนับสนุนอย่างเต็มกำลังจากรัฐบาลด้วย"

แม้ทั้งเย่เซิ่งและเย่โม่จะเป็นมนุษย์สังเคราะห์ระดับสูง แถมยังเป็นรุ่นเดียวกัน

ทว่าทั้งคู่ต่างมีความคิดจิตสำนึกเป็นของตัวเอง จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีความคิดเห็นแตกต่างกัน

เมื่อเหตุผลของทั้งสองฝ่ายต่างฟังขึ้นและไม่มีใครยอมใคร ทั้งคู่จึงหันไปมองเย่เฟิงเพื่อรอการตัดสินใจขั้นสุดท้าย

เย่เฟิงฟังการถกเถียงของทั้งสองคนอย่างเงียบๆ เขาเข้าใจความคิดที่เน้นความปลอดภัยของเย่เซิ่ง และเห็นพ้องกับการประเมินโอกาสกับความเสี่ยงของเย่โม่

ชั่วครู่ต่อมา เขาเงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองทั้งคู่ แล้วเอ่ยการตัดสินใจของตนออกมา

"พวกนายพูดมีเหตุผลทั้งคู่ แต่เมื่อชั่งน้ำหนักดูแล้ว ฉันเอนเอียงไปทางความคิดของอาโม่ เรื่องนี้ลงมือเร็วดีกว่าช้า"

ทว่าเขาก็หันไปพูดกับเย่เซิ่งต่อ "แต่ข้อเตือนใจของอาเซิ่งก็สำคัญมาก พวกเราจะบุ่มบ่ามทำอะไรโดยไม่มีการเตรียมพร้อมไม่ได้ ในเมื่อจะร่วมมือกับประเทศ เราก็ต้องแสดงให้เห็นถึงมูลค่าและพลังที่ทัดเทียมกัน"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทั้งสองคนก็พยักหน้าเห็นพ้อง

เย่เซิ่งจึงถามขึ้น "บอสครับ แล้วพวกเราควรทำยังไงต่อไป"

"เรื่องความร่วมมือต้องผลักดัน ส่วนรากฐานก็ต้องสร้างให้แน่น อาโม่ นายรับหน้าที่ดูแลเรื่องการติดต่อกับระดับประเทศ ค้นหาและคัดกรองช่องทางรวมถึงบุคคลเป้าหมายที่เหมาะสมและไว้ใจได้ พร้อมทั้งวางแผนการติดต่อและแผนฉุกเฉินสำรองไว้หลายๆ รูปแบบ เพื่อให้แน่ใจว่ากระบวนการทั้งหมดจะเป็นความลับและปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์"

"เข้าใจแล้วครับบอส" เย่โม่พยักหน้ารับอย่างจริงจัง

"อาเซิ่ง" เย่เฟิงหันไปมองเย่เซิ่ง "หน้าที่เดิมของนายยังเหมือนเดิม เร่งความคืบหน้าการก่อสร้างโรงงานและศูนย์วิจัยต่อไป พองานก่อสร้างเสร็จสิ้น ให้นำโครงการเทคโนโลยีใหม่ๆ ออกมา ลองไปติดต่อร่วมมือกับองค์กรหรือสถาบันวิจัยที่มีรัฐบาลหนุนหลังดู

นี่ไม่เพียงแต่เป็นการสะสมประสบการณ์ทางธุรกิจและเครือข่ายเส้นสายเท่านั้น แต่ยังเป็นการปูทางไปสู่ความร่วมมือในระดับที่สูงขึ้น พอความร่วมมือกับรัฐบาลเปิดฉากขึ้นอย่างเต็มรูปแบบเมื่อไหร่ รากฐานที่เราวางไว้ล่วงหน้านี้ก็จะถูกนำมาบูรณาการและสร้างประโยชน์ได้อย่างมหาศาลทันที"

เย่เซิ่งพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น "ได้ครับบอส ผมรับรองว่าจะทำให้โครงสร้างอุตสาหกรรมของเราเป็นรูปเป็นร่างโดยเร็วที่สุด!"

"ดีมาก" เย่เฟิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "จำไว้ เป้าหมายของเราคือการใช้ความร่วมมือเพื่อสร้างฐานนวัตกรรมเทคโนโลยีชั้นนำที่มีเราเป็นแกนหลัก พอโครงการสร้างเสร็จ เราจะติดต่อกับผู้นำระดับสูงของประเทศทันที เพื่อเปิดศักราชใหม่ร่วมกัน!"

หลังจากเย่เซิ่งและเย่โม่แยกย้ายกันไป เย่เฟิงก็สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วติดต่อหาหลิวอวิ๋นซี

"คุณหนูหลิว ผมได้ของดีมาอีกชุด สนใจไหมครับ"

หลิวอวิ๋นซีตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "ถ่ายรูปส่งมาให้คุณหนูอย่างฉันดูหน่อยสิ"

เย่เฟิงนำทองคำ สร้อยคออัญมณี และเพชรพลอยบางส่วนออกมา ถ่ายรูปเสร็จแล้วก็ส่งไปให้หลิวอวิ๋นซีทันที

ไม่กี่อึดใจ หลิวอวิ๋นซีก็ส่งข้อความตอบกลับมา "คุณชายเย่ ช่วยเอาของพวกนั้นมาที่ร้านอัญมณีของซิงไห่ได้ไหมคะ"

"ได้สิ ไม่มีปัญหา"