บทที่ 96 ในนามของชาติ ขอบคุณพวกคุณ

เฉินหมิงจับมือเย่เฟิงไว้แน่นจนแทบจะฝังลึกเข้าไปในข้อกระดูก ฝีเท้าของเขาก้าวอย่างรีบร้อนแต่กลับจงใจลงน้ำหนักให้เบาที่สุด เพราะกลัวว่าจะทำให้คนอื่นในโถงใหญ่แตกตื่น

เย่โม่เดินตามหลังทั้งสองคนไปติดๆ พลางแอบเข้าควบคุมระบบกล้องวงจรปิดของโรงแรม คอยสอดส่องทุกสถานการณ์ที่อาจเข้าข่ายน่าสงสัย

หลังจากผ่านประตูด้านข้างของโถงใหญ่อันจอแจ เฉินหมิงก็พาทั้งคู่ผลุบเข้าไปในห้องเล็กๆ ที่มีป้ายติดไว้ว่า ‘ห้องซ่อมบำรุงอุปกรณ์’

เขาเอื้อมมือไปลงกลอนประตูด้านหลัง จากนั้นถึงได้ผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด แล้วหันสายตาที่เต็มไปด้วยความร้อนรนและไม่อยากจะเชื่อมามองเย่เฟิง ในมือยังคงกำรายงานผลการทำงานของเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชันฉบับนั้นไว้แน่น

"ที่ปรึกษาเย่ ข้อมูลทั้งหมดในรายงานฉบับนี้เป็นความจริงหรือครับ"

น้ำเสียงของเฉินหมิงสั่นเทาจนสะกดไว้ไม่อยู่ เขาทำงานในวงการนี้มากว่า 40 ปี ตั้งแต่วัยหนุ่มผมดำขลับจนกลายเป็นผมขาวโพลน อุทิศเวลาค่อนชีวิตให้แก่วงการนิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้และพลังงานหมุนเวียน

เพราะเคยเห็นความล้มเหลวในการทดลองมานับครั้งไม่ถ้วน และได้ยินข่าวลวงเรื่อง 'ความก้าวหน้าครั้งสำคัญ' มานับไม่ถ้วนเช่นกัน

ดังนั้นจนถึงตอนนี้ เฉินหมิงจึงยังรู้สึกยากที่จะปักใจเชื่อ

ทว่าข้อมูลในรายงานกลับละเอียดถี่ถ้วนอย่างยิ่ง เตาปฏิกรณ์ทำงานต่อเนื่องยาวนานเกิน 720 ชั่วโมง อัตราการแปลงพลังงานสูงถึงร้อยละ 89 อุณหภูมิแกนกลางคงที่อยู่ที่ 120 ล้านองศาเซลเซียส

ที่สำคัญยิ่งกว่าคือภาพถ่ายขณะเตาปฏิกรณ์กำลังทำงานซึ่งแนบมาในรายงาน

ในภาพมองไม่เห็นระบบหล่อเย็นขนาดมหึมาเหมือนที่พบเห็นทั่วไปในห้องทดลองเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำขนาดยังเล็กเพียงหนึ่งในสามของอุปกรณ์ทดลองทั่วไปเท่านั้น

ทั้งหมดนี้ทำให้เฉินหมิงไม่อาจหาจุดน่าสงสัยใดๆ ได้เลย

เย่เฟิงส่งสัญญาณให้เย่โม่ยื่นแท็บเล็ตที่พกติดตัวมาให้ บนหน้าจอกำลังเล่นคลิปภาพการทำงานของเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชันภายในมหาเรือนเซียน

ตัวโครงสร้างหลักของเตาปฏิกรณ์สีเงินขาวตั้งตระหง่านอย่างเงียบสงบ ตรงแกนกลางเปล่งรัศมีแสงสีฟ้าอ่อน ค่าพารามิเตอร์ต่างๆ บนหน้าปัดขยับขึ้นลงอย่างมีเสถียรภาพ ไร้ซึ่งความผันผวนแม้แต่น้อย

"ศาสตราจารย์เฉินครับ ทุกตัวอักษรในรายงานฉบับนี้ รวมถึงทุกเฟรมทุกวินาทีบนหน้าจอนี้ ไม่มีสิ่งใดหลอกลวงแม้แต่นิดเดียว เตาปฏิกรณ์เครื่องนี้ทำงานอย่างเสถียรใน 'ห้องทดลองเฉพาะ' ของเรามาเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว และระหว่างนั้นไม่เคยเกิดปัญหาหรือข้อผิดพลาดใดๆ ขึ้นเลยครับ!"

เฉินหมิงยื่นหน้าเข้าไปใกล้หน้าจอ เบิกตากว้าง นิ้วมือลูบไล้ขอบจอไปมาโดยไม่รู้ตัว ราวกับอยากจะสัมผัสอุปกรณ์ที่เขาเฝ้าฝันถึงผ่านหน้าจอนี้

"เวลาหนึ่งสัปดาห์… ทำงานอย่างเสถียร…!"

เฉินหมิงพึมพำสองคำนี้ซ้ำๆ ขอบตากลับแดงเรื่อขึ้นมาฉับพลัน เขายกมือขึ้นปาดหางตา น้ำเสียงเจือความสะอื้นขึ้นมาหลายส่วน "สี่สิบกว่าปีแล้ว… ฉันรอคอยวันนี้มาสี่สิบกว่าปีแล้ว!

ตอนนั้นฉันตามอาจารย์ทำการทดลอง พยายามกักเก็บพลาสมาฟิวชันเป็นครั้งแรก ผลปรากฏว่าอุปกรณ์ระเบิด อาจารย์เข้ามาปกป้องฉันจนขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ทุกวันนี้ยังเดินเหินไม่สะดวกเลย

ตอนนั้นอาจารย์เคยบอกไว้ว่า จะต้องมีสักวันที่หัวเซี่ยของเราสร้างเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้ของจริงขึ้นมาได้ ทำให้ประเทศชาติและประชาชนไม่ต้องมากังวลเรื่องพลังงานอีกต่อไป ทำให้มาตุภูมิของเราไม่ต้องตกอยู่ใต้อาณัติการคว่ำบาตรทางพลังงานของต่างชาติอีก! วันนี้… ในที่สุดฉันก็ได้เห็นมันแล้ว!"

เย่เฟิงมองชายชราวัยหกสิบกว่าตรงหน้า ในใจรู้สึกสะเทือนอารมณ์อยู่ไม่น้อย

จากการสืบประวัติอย่างละเอียดของเย่โม่ เย่เฟิงรู้ดีว่าศาสตราจารย์ท่านนี้มือสะอาดและซื่อสัตย์มาตลอดชีวิต

นอกจากงบประมาณการวิจัยที่รัฐจัดสรรลงมาแล้ว เขายังมักจะควักเงินเดือนและเงินเบี้ยเลี้ยงของตัวเองมาทุ่มเทให้กับการวิจัยอยู่เสมอ

เย่เฟิงกล่าวอย่างจริงใจ "ศาสตราจารย์เฉินครับ การอุทิศตนเพื่อกิจการพลังงานของประเทศที่ท่านทำมาโดยตลอดพวกเรารับรู้เป็นอย่างดี และทราบชัดเจนว่าท่านต่อสู้ทุ่มเทเพื่อการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ เพื่อความมั่งคั่งและเข้มแข็งของชาติอย่างแท้จริง

ครั้งนี้ที่พวกเรามาหาท่าน ก็เพื่อต้องการอาศัยมือของท่านส่งมอบรายงานฉบับนี้ไปถึงมือระดับสูงของประเทศ ผมหวังจะใช้พลังอันน้อยนิดนี้ตอบแทนคุณแผ่นดิน และแน่นอนว่าผมก็หวังว่าประเทศจะสนับสนุนการเติบโตและขยายตัวของ 'ซิงเสวียนเทค' ช่วยให้พวกเราวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีใหม่ๆ ออกมาได้มากขึ้นครับ"

คำพูดนี้ตรงเข้าถึงใจของเฉินหมิงอย่างจัง เขารีบเงยหน้ามองเย่เฟิง สายตาเปลี่ยนเป็นซาบซึ้งและแน่วแน่อย่างที่สุด

"ที่ปรึกษาเย่ คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะมีหัวใจเพื่อบ้านเมืองเหมือนกันกับฉัน ถึงขนาดยอมมอบเทคโนโลยีที่พลิกโฉมโครงสร้างพลังงานของโลกชิ้นนี้ให้แก่ประเทศ ความรักชาติของเธอทำให้คนแก่อย่างฉันตื้นตันใจเหลือเกิน!

เธอวางใจได้เลย ฉันจะส่งรายงานฉบับนี้ให้ถึงมือผู้บริหารระดับสูงที่เกี่ยวข้องอย่างแน่นอน และฉันจะพยายามเกลี้ยกล่อมผู้บริหารระดับสูงอย่างสุดความสามารถ เพื่อให้พวกเขาสนับสนุนทั้งเรื่องงบประมาณและนโยบาย ช่วยให้ 'ซิงเสวียนเทค' ของพวกเธอเติบโตและเข้มแข็งขึ้น"

เย่เฟิงสบตากับเย่โม่ ทั้งสองต่างมองเห็นประกายความตื่นเต้นยินดีในแววตาของกันและกัน

เย่โม่เอ่ยเสริมขึ้นในจังหวะนี้ "ศาสตราจารย์เฉินครับ ในข่าวบอกว่าผู้อาวุโสพิทักษ์ชาติเซวียฉางเทียนจะเดินทางมาตรวจงานที่เมืองมังกร ไม่ทราบว่าถึงตอนนั้นท่านจะพอได้พบเขาไหมครับ"

เฉินหมิงยิ้มพลางตอบว่า "ได้พบสิ ฉันเป็นหนึ่งในคณะผู้ติดตามของเขาด้วยนะ สหายรุ่นเยาว์ เธออยากให้คนแก่อย่างฉันส่งมอบรายงานฉบับนี้ให้ผู้อาวุโสเซวียสินะ"

เย่โม่รีบพยักหน้ารับ "ใช่แล้วครับศาสตราจารย์เฉิน ท่านอาวุโสและเปี่ยมด้วยคุณธรรม เป็นผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าในแวดวงวิชาการที่เกี่ยวข้อง การที่ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางเป็นคนยื่นรายงานฉบับนี้ย่อมเหมาะสมที่สุดแล้วครับ"

เฉินหมิงลุกขึ้นยืนพลางรับปากอย่างหนักแน่น "วางใจเถอะ สองวันนี้ฉันจะเก็บรักษารายงานฉบับนี้ไว้อย่างดีที่สุด พอถึงวันที่ผู้อาวุโสเซวียมาถึงเมืองมังกร ฉันจะนำรายงานไปมอบให้เขาด้วยตัวเอง และคนแก่อย่างฉันจะทำให้เขารับปากให้ได้ ว่าจะคอยคุ้มกันและสนับสนุนให้ 'ซิงเสวียนเทค' ของพวกเธอเติบโตอย่างมั่นคง!"

เย่เฟิงลุกขึ้นยืนเช่นกัน เขากุมมือเฉินหมิงไว้แน่นแล้วเอ่ยว่า "ศาสตราจารย์เฉิน ขอบคุณท่านมากจริงๆ ครับ! เมื่อมีคำมั่นสัญญาของท่าน ผมเชื่อว่า 'ซิงเสวียนเทค' ของเราจะต้องเติบโตและขยายตัวได้อย่างรวดเร็วภายใต้การสนับสนุนของประเทศอย่างแน่นอน!"

เฉินหมิงกลับโบกมือปฏิเสธ "ไม่หรอก ที่ปรึกษาเย่ คนแก่อย่างฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ! เอาเป็นว่า เรื่องในคืนนี้ให้มีแค่พวกเราสามคนเท่านั้นที่รู้ อย่าได้แพร่งพรายให้คนนอกรู้แม้แต่ครึ่งคำเชียวล่ะ! อีกอย่าง ทิ้งเบอร์โทรศัพท์ของพวกเธอไว้ให้ฉันด้วย ฉันอาจจะติดต่อหาพวกเธอได้ตลอดเวลา"

หลังจากเย่เฟิงบอกเบอร์โทรศัพท์ของตนเองและเย่โม่แก่เฉินหมิงแล้ว เฉินหมิงก็รีบร้อนบอกลาทั้งสองคน

เมื่อเฉินหมิงจากไป เย่เฟิงกับเย่โม่ก็ออกจากโรงแรมเช่นกัน

ระหว่างทางกลับ เย่เฟิงเอ่ยกับเย่โม่ว่า "อาโม่ คืนนี้นายกลับไปที่เขตโกดังสินค้าก่อน จัดการงานที่ยังคั่งค้างให้เสร็จเรียบร้อย แล้วรีบกลับมาหาฉันที่บ้าน ฉันอยากให้นายเข้าไปในมหาเรือนเซียนเพื่อช่วยทดสอบและบันทึกดัชนีข้อมูลต่างๆ ของเตาปฏิกรณ์"

"ครับ บอส"

สองวันต่อมา ซึ่งก็คือบ่ายสองโมงเศษของวันที่ 27 กันยายน เย่เฟิงและเย่โม่กำลังดูข่าวการลงพื้นที่ตรวจงานของเซวียฉางเทียนที่รายงานผ่านช่องข่าวท้องถิ่นเมืองมังกร

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของเย่เฟิงก็ดังขึ้น ทว่าบนหน้าจอกลับไม่แสดงหมายเลขใดๆ

แต่เย่โม่สามารถแกะรอยได้สำเร็จ นี่เป็นสายที่เฉินหมิงโทรเข้ามาด้วยโทรศัพท์ลับส่วนตัว

"ที่ปรึกษาเย่ ตอนนี้เธอเดินออกมานอกโครงการที่พวกเธอพักอยู่ จะมีรถหงฉีรุ่นฐานล้อยาวไม่ติดป้ายทะเบียนคันหนึ่งจอดอยู่ เธอกับเย่โม่ขึ้นรถมาได้เลย"

"ได้ครับ ศาสตราจารย์เฉิน พวกเราจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้ครับ"

เย่เฟิงและเย่โม่เดินออกมานอกโครงการ แล้วก็เห็นรถหงฉีรุ่นฐานล้อยาวไร้ป้ายทะเบียนคันหนึ่งจอดอยู่จริงๆ

ทั้งสองคนเปิดประตูรถ ก้าวขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังคนละฝั่งซ้ายขวา

ชายตัดผมทรงสกินเฮดสวมแว่นตาดำที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับหันกลับมามองพวกเขาทั้งสองคนแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้คนขับ

ชายที่ตัดผมทรงสกินเฮดและสวมแว่นตาดำเช่นเดียวกันตรงที่นั่งคนขับจึงปลดเบรกมือแล้วออกรถไป

ราวหนึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็พาทั้งสองมาถึงเรือนรับรองระดับรัฐที่เซวียฉางเทียนเข้าพัก

หลังจากผ่านการตรวจความปลอดภัยอย่างเข้มงวดหลายชั้น ในที่สุดทั้งสองคนก็ได้พบกับเซวียฉางเทียน หนึ่งในเก้ามหาผู้อาวุโสพิทักษ์ชาติแห่งหัวเซี่ย

เฉินหมิงแนะนำแก่เซวียฉางเทียนด้วยความตื่นเต้นว่า "เหล่าเซวีย นี่คือเย่เฟิง ที่ปรึกษาด้านเทคนิคระดับสูงของ 'ซิงเสวียนเทค' และนี่คือเย่โม่ หัวหน้านักวิจัยครับ"

เซวียฉางเทียนมองดูทั้งสองคนด้วยสายตาชื่นชม จากนั้นเขากลับค้อมตัวให้ทั้งสองเล็กน้อยพร้อมกล่าวอย่างจริงใจ "สหายเย่เฟิง สหายเย่โม่ ผมขอเป็นตัวแทนของประเทศและประชาชน ขอบคุณพวกคุณทั้งสองคน!"