บทที่ 104 ป้ายจัดแสดงที่ทำให้ใจหดหู่

ระหว่างที่หยวนอวี่กำลังต่อคิวรอเล่นตู้เกมตบเสือ อีกด้านหนึ่ง หวังจิ่นเซวียนก็กำลังยืนชื่นชมท่าทางอันงดงามของเจียวเจียวที่กำลังว่ายน้ำอยู่หน้าผนังกระจก

ร่างมหึมาของเจียวเจียวลอยล่องอยู่ในน้ำ หางของมันลอยคว้างอยู่ด้านหลัง ยามที่มันหันหัวมา หนวดสีขาวเรียวยาวสองข้างจมูกก็เห็นได้ชัดแจ๋ว ขนสีเหลืองบนหัวเปล่งประกายสีทองยามต้องแสงแดด ดวงตาที่มองมาทางนักท่องเที่ยวนั้นสงบนิ่งและแฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม จนนักท่องเที่ยวหลายคนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาด้วยความทึ่ง

มองผ่านผิวน้ำสีเขียวมรกต ยังพอมองเห็นขาทั้งสี่ข้างกำลังตะกุยน้ำอยู่ จู่ๆ มันก็เอาอุ้งเท้าตบเปลือกไม้ที่ลอยตุ๊บป่องอยู่บนผิวน้ำเล่น มันกะพริบตาเพื่อหลบละอองน้ำที่กระเซ็นขึ้นมา ก่อนจะตบเปลือกไม้นั้นจมลงไปในน้ำ แล้วว่ายต่อไปข้างหน้าอย่างสง่างาม