บทที่ 137 เล่นบอล

เสียงหอนอันทรงพลังที่มีเอกลักษณ์ขนาดนี้ ต้องเป็นของเฮยถ่านแน่นอนอยู่แล้ว

ขาเป๋ที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่บนพุ่มหญ้าหูกระดิกเล็กน้อย มันลุกพรวดขึ้นจากพื้นทันที ดวงตาเปล่งประกายคมกริบ

เจ้าไหมพรมที่อยู่เหนือทางเดินนักท่องเที่ยวเบิกตากว้าง แล้วกระโจนตัวขึ้นทันที