บทที่ 142 ชิงบัลลังก์ราชาลิง

“เจี๊ยก! เจี๊ยก!”

เจ้ากรงเล็บดำย่อตัวลง หางที่ไม่ยาวนักกระดกชี้โด่เด่ไปด้านหลัง มันส่งเสียงร้องใส่คิ้วขาวอย่างฮึกเหิม รอบดวงตาแดงก่ำ คอยหันขวับไปมองด้านหลังเป็นระยะ เหมือนกับว่าถ้าคิ้วขาวไล่กวดมาเมื่อไหร่ มันก็พร้อมเผ่นทันที

ในบรรดาฝูงลิงวอกนั้น ลำดับชั้นมีความชัดเจนและมีการจัดระเบียบที่เข้มงวด มีเพียงจ่าฝูงเท่านั้นที่หางจะชี้ขึ้นได้! นั่นเป็นสัญลักษณ์ของฐานะและสถานะ