บทที่ 154 แกล้งเจียวเจียว

ท้องฟ้ามืดครึ้มลงเรื่อยๆ เมฆดำทะมึนก่อตัวหนักอึ้งราวกับจะถล่มลงมา

“เปรี้ยง!”

ท่ามกลางการเดินทางด้วยแท็กซี่กลับสวนสัตว์ แสงสายฟ้าแลบแปลบปลาบผ่านม่านฟ้ามืดมิด ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องดังกัมปนาท จากนั้นเม็ดฝนขนาดเท่าเม็ดถั่วก็เทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วง กลายเป็นม่านฝนขนาดมหึมา