บทที่ 158 ก้นเย็นวาบ

“เฮ้ย ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอก ผมออกจะเป็นคนดีนะ!”

ฟางเหย่ส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับนกเค้าอินทรี บางทีอาจเป็นเพราะผลของสกิล ‘หัวใจแห่งธรรมชาติ’ เลยช่วยลดระดับความระแวงของมันลงไปได้บ้าง แม้นกเค้าอินทรีจะยังคงเชิดหัวจ้องเขม็งมาที่เขาด้วยแววตาดุดัน แต่ร่างกายที่พองขนจนฟูฟ่องก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง เหลือเพียงความพองตามปกติของมัน

เสียงเอาจะงอยปากกระทบกันก็ไม่ดังเท่าก่อนหน้านี้แล้ว ตั่ก… ตั่ก!