บทที่ 179 โทษความหล่อที่ไม่มีที่ไปของฉันนี่แหละ!

เหออี้เฟยถามอย่างงงๆ “ผอ.ครับ ตกลงเจ้านกเค้าอินทรีตัวนี้มันยังไงกันแน่ครับ? หรือว่าร่างกายมันมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”

ฟางเหย่มองเจ้านกเค้าอินทรีที่ไม่กลัวเขาเลยสักนิด แถมยังร้อง “อู้วๆ” เหมือนกำลังอ้อนขออาหารยังไงยังงั้น คิ้วเขาก็ขมวดมุ่นด้วยความไม่แน่ใจนัก ก่อนจะเอ่ยถามอย่างลังเลว่า “หรือว่าจะเป็นพฤติกรรมการประทับจำ?”

เหออี้เฟยตกใจจนอ้าปากค้าง สายตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “พฤติกรรมการประทับจำ? เป็นไปได้เหรอครับ?”