บทที่ 193 เฉียนเข่อเข่อ คนซื่อมีโชค

จวงไป๋หยิบดินสอขึ้นมา หลับตาลงชั่วครู่เพื่อเรียบเรียงความคิด

เขาวาดภาพเหตุการณ์ในหัวออกมา เป็นภาพหมาป่าสองตัวกำลังจะมาดื่มน้ำที่ริมสระ หมาป่าตัวสีดำดูจะกล้าหาญกว่าหน่อย มันก้าวออกมาจากป่าทึบเป็นตัวแรก มาถึงริมสระน้ำแล้วเหมือนจะได้ยินเสียงอะไรแว่วมาตามลม มันจึงหันไปมอง ส่วนเจ้าหมาป่าสีเทาตัวนั้นยังคงกบดานอยู่ในป่า โผล่มาแค่หัวครึ่งซีกมองออกมาข้างนอก แววตานั้นมีความระแวดระวังปนกับความอยากรู้อยากเห็นอย่างชัดเจน

ตำแหน่งที่เขานั่งอยู่ไม่ได้ตรงกับสระน้ำพอดีเป๊ะ ดังนั้นภาพที่วาดจึงไม่ได้สมจริงถึงขั้นเก็บรายละเอียดทุกอย่างได้ครบถ้วน