บทที่ 235 เรียนเป็นสัตว์ป่า กินเนื้อคำโต

ฟางเหย่จิบน้ำส้มเย็นเจี๊ยบไปอึกหนึ่งพลางหัวเราะร่า “พ่อครับ แม่ครับ เป็นไงบ้าง วิวตรงนี้ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ ทั้งโซนข้างนอกนั่น ทั้งร้านอาหารที่นี่ ผมเป็นคนออกแบบเองกับมือเลยนะ!”

พ่อดูประหลาดใจเล็กน้อย “แกออกแบบเองเหรอ มีความสามารถด้านนี้ด้วยเรอะ?”

“เอ่อ คือผมแค่ร่างคอนเซปต์ตามที่จินตนาการไว้ แล้วก็บอกความต้องการน่ะครับ ส่วนการออกแบบและการก่อสร้างจริงๆ เป็นฝีมือทีมช่างมืออาชีพ” ฟางเหย่รีบอธิบายต่อเพราะกลัวพ่อเข้าใจผิด