บทที่ 300 เบาะแสสัตว์ใหม่

ฟางเหย่มองตามเจ้าช็อกโกแลตที่บินห่างออกไปในยามค่ำคืน พริบตาเดียวร่างนั้นก็ลับตาไป เขาอดรู้สึกอิ่มเอมใจและใจหายเล็กน้อยไม่ได้

ถึงเวลาที่อยู่ด้วยกันจะไม่นานนัก แต่เขาก็ผูกพันกับเจ้าช็อกโกแลตตัวนี้มากทีเดียว!

พอนึกถึงตอนที่มันกินเนื้ออย่างตะกละตะกลาม มุมปากเขาก็เผลอยิ้มออกมา ฟางเหย่เงยหน้ามองแสงจันทร์ในระยะไกลพลางกระซิบเบาๆ "เจ้าช็อกโกแลต อยู่ในป่าต้องใช้ชีวิตให้ดีนะ!"