บทที่ 384 นักบินอวกาศจ้วงจ้วง

เส้นผ่านศูนย์กลางของชิงช้ายางรถยนต์กว้างกว่ารอบเอวของหมีแพนด้าเล็กน้อย ความสูงที่แขวนไว้ก็ถูกออกแบบมาเป็นอย่างดี โดยขอบล่างอยู่ระดับเดียวกับท้องของหมีแพนด้าพอดี มีไว้ทั้งเพื่อออกกำลังกายและเพื่อความบันเทิง

หากหมีแพนด้าต้องการเกาะชิงช้ายางแกว่งไปมา ก็ต้องอาศัยแรงจากขาหลังในการพยุงตัว ซึ่งเป็นการฝึกกล้ามเนื้อช่วงล่างได้เป็นอย่างดี

จ้วงจ้วงลุกขึ้นยืน แขนข้างหนึ่งสอดผ่านยางรถยนต์ ใบหน้าซื่อๆ ที่มีขอบตาดำ “ฝัง” อยู่ในกรอบรูปยางรถยนต์ มันกะพริบตาและหมุนซ้ายหมุนขวาไปมา ดูเหมือนหัวหมีแพนด้าที่ขยับได้ น่ารักน่าเอ็นดูสุดๆ