บทที่ 412 ถอนขนแกซะ

อีกาได้คืบจะเอาศอก มันจิกก้นจ้วงจ้วงอีกที คาบขนติดปากออกมาอีกกระจุก!

คราวนี้จ้วงจ้วงเริ่มรู้สึกผิดปกติขึ้นมาในฝัน อารมณ์คงคล้ายๆ กับตอนที่คนเราโดนยุงกัดสักเปาะ

มันชักขาที่พาดไขว้อยู่บนกิ่งไม้กลับมา นั่งสะลึมสะลือเกาะลำต้นไว้พลางเอี้ยวตัวหันกลับไปมองข้างหลัง