บทที่ 414 ฤดูใบไม้ผลิใกล้มาถึง

ท้องฟ้าสีครามดั่งสายน้ำใสสะอาดทอดตัวยาวไกลไร้ที่สิ้นสุด เมฆขาวประปรายเปรียบเสมือนเรือใบสีขาวที่ลอยล่องไปอย่างเอื่อยเฉื่อย แสงแดดอ่อนละมุนคลี่คลุมผืนดินไว้ด้วยม่านแพรบางเบาสีทองจางๆ

ปิงเกากระโดดไปมาบนขาของฟางเหย่อย่างซุกซนมีชีวิตชีวา สลับกับวิ่งเล่นหยอกล้อบนสนามหญ้า ส่วนเจียวเจียวนอนหมอบข้างกายเขาอย่างสงบนิ่ง พลางหรี่ตาเคลิบเคลิ้มไปกับการลูบคลำ ขณะที่บนใบหน้าของฟางเหย่แต่งแต้มด้วยรอยยิ้มจริงใจและสว่างไสว

เมื่อได้เห็นภาพที่งดงามและแสนเยียวยาจิตใจเช่นนี้ อารมณ์ของชาวเน็ตก็พลอยผ่อนคลายลง ความรู้สึกซาบซึ้งใจเอ่อล้นขึ้นมา