บทที่ 507 นกเขาไฟบนระเบียง

เหมิงสือกับคนเลี้ยงสัตว์รูปร่างกำยำอีกสองสามคนช่วยกันยกกรงขนย้ายลงมา โดยมีหลานหลี่คอยถือกล้องบันทึกภาพอยู่ข้างๆ

เฮยเสวียนเฟิงขดตัวอยู่ตรงมุมกรงด้วยความกระวนกระวาย ดวงตาเล็กๆ กะพริบปริบๆ พลางมองลอดซี่กรงออกไปด้านนอก!

เมื่อเดินทางรอนแรมมาจนถึงจุดหมาย ฤทธิ์ยาสลบก็คลายลงเกือบหมดแล้ว