บทที่ 603 เสียงเพลงที่สะเทือนวิญญาณ

บทกวีนี้มาจากเรื่อง 《สามผา》 ของลี่เต้าหยวน ซึ่งเป็นบทเรียนในวิชาภาษาจีนชั้น ม.2 เทอมแรกพอดี!

ถังเสี่ยวซินไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า "เสียงชะนีกู่ร้อง" เป็นอย่างไร ตอนท่องจำบทกวีเมื่อก่อน เธอจึงได้แต่จินตนาการเทียบกับเสียงร้อง "เจี๊ยกๆ จ๊ากๆ" อันหนวกหูของพวกลิงวอกในสวนสัตว์ แล้วก็นึกสงสัยมาตลอด

เสียงแหลมแสบแก้วหูชวนปวดหัวขนาดนั้น ได้ยินแล้วน่าจะรำคาญใจจะตายไป ทำไมคนโบราณฟังแล้วถึงได้รู้สึกโศกเศร้าจนน้ำตาเปียกชุ่มเสื้อผ้ากันได้ล่ะเนี่ย?