บทที่ 102 นาฬิกาข้อมือเก่าซอมซ่อ

ตัดอยู่นานครึ่งชั่วโมงในที่สุดก็เปิดออกจนได้ ลู่เหย่คุ้ยกล่องใส่นาฬิกาและเครื่องประดับออกมากองหนึ่ง ทว่าพอเปิดดูกลับว่างเปล่าทั้งหมด จนกระทั่งเปิดมาถึงกล่องไม้สภาพเก่ากล่องหนึ่งที่มีของอยู่ข้างใน แต่พอเปิดออกดู ชัดเลย เป็นเศษชิ้นส่วนนาฬิกากระจัดกระจายอยู่เต็มกล่อง

"โธ่เอ๋ย!" พวกคนรับซื้อของเก่าพากันส่งเสียงถอนหายใจออกมา แต่ในใจกลับลิงโลดเป็นที่สุด ราวกับว่าถ้าเปิดเจอของมีค่าอะไรในตู้นี้ขึ้นมา ตัวเองจะต้องเป็นฝ่ายเสียผลประโยชน์ไปอย่างนั้นแหละ

ลู่เหย่เองก็เซ็งอยู่บ้าง เมื่อครู่ใช้ป้ายตี้ทิงตรวจดูแล้วว่าข้างในมีนาฬิกาข้อมือ และมันก็มีจริงๆ เพียงแต่มันกลายเป็นเศษชิ้นส่วนนาฬิกากระจายเต็มไปหมด