บทที่ 112 โปสเตอร์

จางเหลยรู้สึกว่าคนพวกนี้ช่างเหิมเกริมเกินไปแล้ว ไม่เห็นหัวสติปัญญาของคนปกติเลยสักนิด หรือไม่ก็น่าจะเป็นพวกมันเองนั่นแหละที่สมองฝ่อไปหมดแล้ว

จางเหลยคิดในใจว่าเขาไม่จำเป็นต้องไปไล่เช็กที่มาของโบราณวัตถุให้เสียเวลา เพราะเขารู้อยู่เต็มอกว่าของพรรค์นี้ซื้อขายกันเองแบบลับๆ แถมราคายังโดดกันราวฟ้ากับเหว ตั้งแต่ไม่กี่หยวนไปจนถึงหลักหลายร้อยล้าน ยากจะแจกแจงให้กระจ่างแจ้งได้

แต่ถ้าพิสูจน์ได้ว่าลู่เหย่ไม่มีปัญญาประเมินโบราณวัตถุเลยล่ะก็ นั่นไม่เท่ากับว่าเป็นการตบหน้าหลักฐานทั้งหมดที่ทางอีเฉวียนจัดมาให้หรอกหรือไง? แล้วการพิสูจน์ว่าเด็ก ม.ปลาย อายุสิบแปดปีคนหนึ่งจะมีฝีมือการประเมินจริงไหม มันก็ง่ายแสนง่ายไม่ใช่หรือไง