บทที่ 147 ดวงตา

“เป็นอะไรไป” อาสองถามขึ้นมาจากด้านหลัง

“เปล่าครับ ไม่มีอะไร” ลู่เหย่พยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง จากนั้นจึงกวาดแสงไฟฉายคาดศีรษะไปอีกรอบ

“เชี่ย!” ลู่เหย่อดอุทานออกมาอีกรอบไม่ได้