บทที่ 152 ถือหุ้น

ความจริงลู่เหย่ค่อนข้างรู้สึกลำบากใจ เขาอยากได้เครื่องเคลือบสองชิ้นในมือพ่อของหลงอ้วนมาก โดยเฉพาะจอกเคลือบจื่อปานเตาจวินชิ้นนั้น แต่ก็กลัวว่าสุดท้ายแล้วจะพาลเสียเพื่อน

"จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกหรอกครับ ของพรรค์นี้มันขึ้นอยู่กับความชอบส่วนบุคคลล้วนๆ ของชิ้นเดียวกันแท้ๆ แต่ละคนยังตีราคาไม่เท่ากันเลย แถมแต่ละช่วงเวลา ราคาก็ผันผวนมากด้วย" ลู่เหย่อยากอธิบายให้เคลียร์ "ถ้าวันนี้ผมให้ราคาสักล้านนึง ไม่แน่ว่าอีกนานเลยกว่าจะปล่อยได้ถึงล้าน ถ้าต้องถือของจมไว้ในมือนานขนาดนั้น ต้นทุนเงินจมก็มหาศาล แต่ก็ไม่แน่อีกนั่นแหละ ผ่านไปสองสามวันอาจจะเจอคนชอบจัดๆ ยอมทุ่มราคาฟ้าประทานซื้อตัดไปเลยก็ได้ ถึงตอนนั้นผมก็ฟันกำไรเละ"

"แกจะพล่ามเยอะทำไมวะ" หลงอ้วนหัวเราะ "เปิดราคามาเลยเหอะ ถ้ารับได้พวกเราก็ขาย จบแล้วก็เป็นของแก แกจะเอาไปขายเท่าไหร่ ต่อให้ได้เป็นร้อยล้านนั่นก็ฝีมือแก ล้วนๆ รับรองไม่มีใครหน้าด้านมาขอส่วนแบ่งทีหลังแน่นอน"