บทที่ 164 การสืบสวน

พอเจอเรื่องใหญ่จริงๆ ลู่เหย่กลับไม่กลัวเลย อย่างเรื่องรื้อถอนที่หมู่บ้านจินซานคราวก่อน เขาก็จบเรื่องได้หมด

แต่ถ้าต้องเจอตำรวจตามมาสอบสวนถึงโรงเรียนด้วยเรื่องขี้ประติ๋วพรรค์นี้ ลู่เหย่ชักจะกลัวขึ้นมาจริงๆ แต่เอาเข้าจริงก็ไม่ใช่กลัวหรอก น่ารำคาญมากกว่า จะให้โทรหาลุงสวีเพราะเรื่องหยุมหยิมขี้หมาแห้งทุกเรื่องก็ใช่ที่

ลู่เหย่รู้ดีแก่ใจ แม้ตนจะเคยช่วยชีวิตลุงสวีไว้และอีกฝ่ายก็ซาบซึ้งใจ ทั้งยังเคยออกปากสัญญาว่าถ้ามีเรื่องอะไรก็ติดต่อได้ตลอดเวลา ทว่าสายสัมพันธ์ใดๆ แท้จริงแล้วก็คือผลประโยชน์ที่แลกเปลี่ยนกัน ย่อมมีขีดจำกัด ไม่มีทางใช้ได้ไม่รู้จบ และไม่มีทางเอามาใช้พร่ำเพรื่อได้