บทที่ 174 ป๋อกู่ทงจิน

เมื่อแบบดีไซน์การตกแต่งร้านเรียบร้อยแล้ว ต่อไปก็เข้าสู่ขั้นตอนการก่อสร้าง

เรื่องก่อสร้างคงเป็นไปไม่ได้ที่ลู่เหย่จะลงมือทำเอง ถึงแม้สำหรับเขาแล้วแทบไม่มีอะไรที่เรียนรู้หรือทำไม่ได้ แต่พลังงานของคนเรามีจำกัด จะให้ทำเองทุกอย่างก็คงไม่ไหว

อีกอย่าง ความสนใจเป็นตัวกำหนดว่าคนเราอยากจะเรียนรู้อะไร ลู่เหย่เองก็เหมือนกัน อย่างเรื่องเปิดร้านทำธุรกิจ หลงอ้วนเป็นคนคิดขึ้นมา พอหมอนั่นไปอ่านหนังสือก็ได้ความรู้มาเพียบ แถมยังวางแผนเปิดร้านได้ดีเยี่ยมด้วย ถ้าลู่เหย่เปิดหนังสืออ่านบ้าง ต่อให้เป็นแผนธุรกิจระดับบิ๊กโปรเจกต์ก็คงเสร็จในพริบตา แต่ความสนใจของเขาในเรื่องการค้าขายหรือการพบปะผู้คน มันเทียบไม่ได้เลยกับการได้นั่งทำงานฝีมือเชิงเทคนิคคนเดียวเงียบๆ