บทที่ 188 แบ่งผลประโยชน์จากหยาดเหงื่อแรงงาน

เมื่อขึ้นทางด่วนได้สำเร็จ ลู่เหย่ก็คุมความเร็วรถให้อยู่ราวแปดเก้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ความเร็วระดับนี้กินน้ำมันน้อยที่สุดและประหยัดที่สุดแล้ว

ทั้งสองคนใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ กลัวเหลือเกินว่าขับๆ ไปแล้วรถจะดับสนิทอยู่กลางทาง แต่ก็ยังโชคดีที่ขับขึ้นทางด่วนมาได้ไม่ถึงยี่สิบกิโลเมตรก็เจอกับจุดพักรถ จึงรีบเลี้ยวเข้าไปเติมน้ำมันจนเต็มถัง แล้วออกเดินทางต่อ

ลู่เหย่ยังไม่ค่อยวางใจถังน้ำมันที่อุดด้วยหมากฝรั่งเท่าไรนัก เขาจึงแวะเติมน้ำมันทุกๆ สองจุดพักรถ เพื่อให้แน่ใจว่าต่อให้ถังจะรั่วซึมอยู่ ก็ยังมีน้ำมันพาพวกเขากลับถึงบ้านได้