บทที่ 192 ยืมของโบราณ

ลู่เหย่แนะนำหลงอ้วนกับต้วนไห่เฉาให้รู้จักกันก่อน จากนั้นจึงนั่งลงแล้วเอ่ยยิ้มๆ "ศาสตราจารย์ต้วนเป็นแขกหาตัวจับยากเลยนะครับ วันนี้ทำไมถึงแวะมาจิบชาที่ร้านเถ้าแก่เจ้าได้ล่ะครับเนี่ย"

"อาจารย์หูลากผมมาน่ะสิ บอกว่าอย่าเอาแต่มุดหัวอยู่กับกองหนังสือทั้งวัน ให้ออกมาเปิดหูเปิดตาติดดินดูโลกภายนอกบ้าง" ต้วนไห่เฉาหัวเราะเยาะตัวเอง "ผมก็เลยมาสัมผัสชีวิตติดดินสักหน่อย"

"อย่าไปฟังตาต้วนพูดเลย เขาแวะมาดูของที่ร้านเถ้าแก่เจ้าต่างหากล่ะ" หูลี่หมิงหัวเราะ "ศาสตราจารย์ต้วนเขากำลังจะเขียนวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับเครื่องสัมฤทธิ์สมัยราชวงศ์ซ่ง พอดีทางเถ้าแก่เจ้ามีเครื่องสัมฤทธิ์รมดำสมัยซ่งอยู่สองสามชิ้นไม่ใช่เหรอ เขาก็เลยลากฉันมาดูด้วยกัน"