บทที่ 195 ห้าหมื่น

“นึกไม่ถึงเลยนะเสี่ยวลู่ว่าเธอจะหาเงินได้เร็วขนาดนี้ ไม่ถึงครึ่งปีก็เก็บได้ครบห้าหมื่นหยวนแล้ว!” ลู่เหย่ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น

“ยังไม่หมดแค่นั้นนะ!” ลู่ซินยิ้มตอบ “ตั้งแต่ครั้งก่อนที่นายช่วยให้ฉันได้สิทธิ์จัดการเงินเดือนตัวเองคืนมา แต่ละเดือนฉันเก็บเงินได้ตั้งสองพันกว่าหยวนแน่ะ มากกว่าที่เคยส่งให้ที่บ้านอีก นายว่าคนเรานี่แปลกดีไหมล่ะ เมื่อก่อนส่งให้ที่บ้านเดือนละสองพัน เหลือติดตัวไม่กี่ร้อยกลับเก็บไม่อยู่ ใช้เกลี้ยงตลอด แต่พอตอนนี้ไม่ต้องให้ที่บ้านสองพัน กลับเหลือเก็บได้เยอะกว่าเดิม นายว่ามันแปลกหรือเปล่า?”

“นี่แหละคือพลังของความหวัง ขอทานไม่เคยคิดจะเก็บเงินหรอก เพราะเขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีหวังแล้ว มีหนึ่งหยวนก็กินหนึ่งหยวน แต่คนที่มีความหวัง พอมีหนึ่งหยวนจะกินแค่ครึ่งหยวน แล้วเก็บอีกครึ่งไว้กินวันพรุ่งนี้ มันถึงได้เหลือเก็บมากขึ้นเรื่อยๆ ไง” ลู่เหย่พูดเรื่อยเปื่อยตามน้ำไป